– Δείτε πού παίζεται η ταινία –
Μπορεί το Παρίσι αυτές τις βδομάδες να φλέγεται από τις κινητοποιήσεις ενάντια στην αντεργατική νομοθεσία του Ολάντ, την οποία πέρασε παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο, μπορεί το Παρίσι να υπήρξε πέρσι το επίκεντρο της παγκόσμιας προσοχής, εξαιτίας των φρικτών τρομοκρατικών χτυπημάτων, αλλά εκτός από τις εποχές που μια κοινωνία δονείται έως και συγκλονίζεται από θέματα πολιτικού, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, χαρακτήρα (γιατί προφανώς και δεν μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την ισλαμιστική τρομοκρατία θέμα που έχει ποινική μόνο διάσταση), υπάρχουν και εποχές που μια κοινωνία δονείται έως και συγκλονίζεται κι από υποθέσεις του κοινού ποινικού δικαίου, όταν αυτές ξεπερνούν τα συνήθη μέτρα και σταθμά. Τέτοια ήταν και η υπόθεση με την οποία καταπιάνεται το «Υπόθεση Άγνωστο DNA». Στη δεκαετία του ’90 ένας σίριαλ κίλερ κυκλοφορεί στην περιοχή της Βαστίλης και βιάζει και κατασφάζει επτά νέες και όμορφες γυναίκες.
Αν λοιπόν η ταινία είχε ως πρώτο τάργκετ γκρουπ τη γαλλική αγορά, τότε το γαλλικό κοινό την παρακολουθεί με ένα βασικό μείον σε σχέση με θεατές από άλλες χώρες. Γιατί η ταινία είναι δομημένη με τον εξής αρκετά πρωτότυπο τρόπο: κινείται ανάμεσα στο 2001, όπου δικάζεται ένας άντρας κατηγορούμενος για έντεκα βιασμούς γυναικών, επτά εκ των οποίων κατέληξαν και στο φόνο τους, και στην αστυνομική έρευνα που ξεκινά από το 1991 και την πρώτη γυναίκα που βρέθηκε δολοφονημένη, για να την ακολουθήσουν στην πορεία των χρόνων και οι υπόλοιπες. Οπότε όλοι οι μη Γάλλοι, ή οι Γάλλοι που ήταν μικροί για να θυμούνται τα πρωτοσέλιδα του 2001, ή εν πάση περιπτώσει όλοι όσοι δεν έχουν μάθει εκ των προτέρων πολλές πληροφορίες για την ταινία, την παρακολουθούν έχοντας το εξής βασικό ερώτημα κατά νου: αυτά τα ειδεχθή εγκλήματα που προσπαθούν να εξιχνιάσουν οι αστυνόμοι τα έχει κάνει ο κατηγορούμενος ή είναι αθώος;
Κι εδώ ας μου επιτραπεί μια παρέκβαση αναφορικά με το μόνιμο ζόρι των σπόιλερ. Στο κείμενο της προηγούμενης εβδομάδας για τη «Μελβούρνη», ανέφερα ένα καθοριστικό γεγονός που λάμβανε χώρα στα πρώτα λεπτά της ταινίας, όχι προφανώς για να την καταστρέψω ή «λερώσω» σε όποιον την δει (κι ομολογουμένως βλέποντάς τη χωρίς να το ξέρεις, είναι ένα πολύ δυνατό έξτρα σοκ), αλλά γιατί θεώρησα ότι έτσι, αναφέροντάς το κι εκκινώντας από αυτό, θα μπορούσα να μιλήσω για όλα τα διλήμματα στα οποία έμπαιναν οι ήρωές της, θα έκανα τον αναγνώστη να νιώσει όση αγωνία ένιωθα εγώ και τελικά θα μπορούσα να τον ιντριγκάρω να τη δει. Δεν ξέρω αν ήταν τυπικά σπόιλερ, αλλά ακόμη και να ήταν, ο στόχος νομίζω είναι να θες να κάνεις τον αναγνώστη να θέλει να δει την ταινία για την οποία μιλάς (εάν κι εφόσον σου άρεσε βέβαια), όχι να μην πατήσεις λίγο στο γκαζόν. Αντίστροφα λοιπόν εδώ, αφού το «Υπόθεση Άγνωστο DNA» είναι βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το να αναφέρεις στην κριτική σου το όνομα του σίριαλ κίλερ, ίσως να μη συνιστά τυπικά σπόιλερ, ωστόσο αν μια ταινία λειτουργεί και έτσι, όχι μόνο σαν προσπάθεια ανεύρεσης του δολοφόνου, αλλά και σε άλλα επίπεδα, γιατί να το κάνεις και να μην αφήσεις τον θεατή να πάει όπου τον πάει η ταινία;
Ένας νεαρός αστυνομικός -με το παρατσούκλι μάλιστα «Σαρλί», αλλά η ταινία είναι γυρισμένη πριν την επίθεση στο Σαρλί Εμπντό και τα Ζε Σουί Σαρλί, άρα η έμφαση στο όνομά του είναι συμπτωματική- παθιάζεται με την υπόθεση από το 1991. Τότε πρόκειται ακόμα για μια μόνο γυναίκα που έχει δολοφονηθεί και η υπόθεσή της έχει μείνει ανεξιχνίαστη.
Γιατί να προσφέρεται σε μια τέτοιου είδους ταινία γυμνό το γυναικείο κορμί και μόνο;
Βλέπουμε και πινελιές από την οικογενειακή ζωή του, εντελώς διαδικαστικές και εντελώς τυποποιημένες (που είναι βέβαια πρόβλημα, σε μια ταινία που, συνολικά μιλώντας, και σκηνοθετικά δεν χτίζει κάποια ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη ατμόσφαιρα και σεναριακά είναι πολύ λιγότερο συμπαγής από όσο θα ήθελε να πιστεύει), αλλά θέλω να σταθώ σε μια άλλου τύπου ένσταση: σε μια από τις ούτως ή άλλως λιγοστές σκηνές που βλέπουμε τη γυναίκα του αστυνομικού, θα τη δούμε χωρίς κανένα προφανή δραματουργικό λόγο να βγαίνει από το μπάνιο ολόγυμνη. Και πού βρίσκω το κακό; Πουθενά από μόνο του. Η ταινία όμως, μολονότι δεν μας δείχνει τους βιασμούς και τις δολοφονίες -και μάλλον καλά κάνει- είναι γεμάτη από γυναικεία κορμιά γυμνά, σφαγμένα και γεμάτα αίματα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν υπήρχε κάποιος λόγος να δούμε -στο κατά τ’ άλλα εντελώς ξεκάρφωτο- κι ένα γυμνό γυναικείο κορμί, αν αυτό ήταν κάποιου είδους συνειδητό σκηνοθετικό σχόλιο, ή αν αντίθετα είχε μια χροιά ηδονοβλεπτική και αν ναι, γιατί δεν είδαμε σε τελική ανάλυση και τον άντρα να βγαίνει γυμνός από το μπάνιο, γιατί να προσφέρεται σε μια τέτοιου είδους ταινία γυμνό το γυναικείο κορμί και μόνο;
Ας πάμε λοιπόν και σε μια άλλη βασική ένσταση: μέσα στα χρόνια της έρευνας θα δούμε μια τρομοκρατική επίθεση που καθυστερεί εν μέρει τις έρευνες (όπως αντίστοιχα γίνεται και στο Spotlight), η οποία έχει ας πούμε δραματουργικό λόγο ύπαρξης, αλλά θα δούμε και την ομάδα των αστυνόμων να παρακολουθούν στην τηλεόραση τη νίκη του Ζακ Σιράκ στις προεδρικές εκλογές του 1995. Νίκη που μπήκε άραγε ως τι, ως ένα σημαντικό γεγονός της δεκαετίας του ’90, όπως μας δείχνει σε άλλη φάση τον πρώτο υπολογιστή που εγκαθίσταται στην εγκληματολογική μονάδα;
Η ταινία μοιάζει τελικά αρκετά «δεξιά»
Μπήκε θέλοντας να πει κάτι άλλο; Για όποιο λόγο και να μπήκε και άσχετα από αυτό, νομίζω -και θα βάλω σε πάρα πολλά εισαγωγικά αυτό που λέω- ότι η ταινία μοιάζει τελικά αρκετά «δεξιά». Στο τέλος, ας πούμε, μαθαίνουμε ότι ο σίριαλ κίλερ -είτε είναι ο κατηγορούμενος, είτε κάποιος άλλος- έκανε τον πρώτο του φόνο όταν ήταν σε άδεια από τις φυλακές. Αντί να επιστρέψει το βράδυ, όπως όφειλε, αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα να σκοτώσει. Θα έπρεπε να την αποκρύψει κανείς αυτή την πληροφορία; Όχι, δεν λέω αυτό. Στο τέλος επίσης μαθαίνουμε πως αυτός που καταδικάστηκε για τους φόνους και τους βιασμούς, έφαγε μεν ισόβια, αλλά έχει δικαίωμα να ζητήσει να βγει από τη φυλακή σε λίγα χρόνια. Να την αποκρύψει κανείς αυτή την πληροφορία; Χμ, όχι, αλλά αρχίζει να σχηματίζεται μια ατζέντα ίσως. Ρητά, επίσης, μαθαίνουμε από την αρχηγό της αστυνομίας, ότι έδωσε εντολή να παρακαμφθεί ο νόμος για να γίνει συσχέτιση όλων των δειγμάτων DNA που είχαν ως τότε στην κατοχή τους οι αρχές, προκειμένου να βρεθεί ο ένοχος. Βασικά μαζεύονται πολλά μικρά τεκμήρια που δείχνουν ότι η ταινία έχει μια πολιτική θέση, σεβαστή απόλυτα προφανώς, αλλά την έχει.
Και κάτι τελευταίο, ενδεχομένως άσχετο με τα υπόλοιπα: όταν ο σίριαλ κίλερ, περιγράφοντας το πώς φέρθηκε σε ένα από τα θύματά του που βίασε και σκότωσε, αναφέρει και πως το θύμα του είχε τρομοκρατηθεί τόσο, που όταν του είπε να του κάνει στοματικό έρωτα αυτό υπάκουσε και του έκανε, έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη πληροφορία που αληθινά αναρωτιέμαι τι προσφέρει στον θεατή.
