30.10.2025 | Ώρα 21:17 | Ακρόαση Ψηφιακή: Μέρος Πρώτο
Μετά το «Μέινστριμ» και το ηχητικό κοινωνικό πείραμα που κατασκεύασε, ζώντας μέσα σε μία άγνωστη οικογένεια, καταγράφοντας μελωδίες και στίχους, εμπνευσμένα από την εμπειρία του, το Παιδί Τραύμα, ο Τάσος Καρτέρης δηλαδή, επιστρέφει με μια νέα ευφάνταστη ηχητική ιστορία. Αυτή τη φορά μας μιλάει για την Ντιάνα και την «Δεύτερη Ζωή» της. Πατάω το play και η φωνή του πολύ οικεία. Ο στίχος του απροσδιόριστος, ακατάληκτος αλλά γεμάτος νόημα μέσα στον μη προσδιορισμό του. Πριν καν τελειώσει το πρώτο μέρος του «Κανένα», ο στίχος «Πατέρα στείλε τώρα φοβερή τρικυμία» σε συνδυασμό με το electro rock, post punk ξέσπασμα με κάνει να εντάσσω το άλμπουμ στους δίσκους της χρονιάς, έχοντας μια σιγουριά πως το υπόλοιπο μισάωρο του δεν γίνεται να με απογοητεύσει. Η «Δεύτερη Ζωή» είναι πιο μελωδική, ρομαντική, μελαγχολική, μέχρι που βάζει φωτιά στην παλιά ζωή και στην καινούρια φωτογραφία υπάρχει πάλι μια κόκκινη καρδιά και κόκκινα μαλλιά. Ακολουθεί το «Κάθε Φορά» καταιγιστικό με storytelling που σε κρατάει. Κιθάρες, backup vocals και πλήκτρα επικά.
*Κάπου εκεί φτάνω σπίτι και κλείνω τα ακουστικά*
31.10.2025 | Ώρα 8:40 | Μέρος Δεύτερο
Η βουή του δρόμου δεν με αφήνει να επεξεργαστώ καλά «Τα Μαγουλά Σου» και όλα σταματάνε όταν η φωνή της Δήμητρας Γαλάνη φτάνει στα ακουστικά μου… Θα πω μόνο πόσο γονιδιακά καταχωρημένη είναι μέσα μου η φωνή της. Το κομμάτι «Ένα Μέρος Για Εμένα» θα σε διαλύσει. Το έκανε και με έμενα. Πατάω repeat περίπου 5 φορές.
*Φτάνω στο γραφείο και νιώθω τόση ζεστασιά μέσα μου*
Ώρα 16:10 | Ακρόαση δεύτερη
Αυτόματα ξεκινάω από το «Ένα Μέρος Για Εμένα». Δεν γίνεται να το προσπεράσεις αυτό το κομμάτι… Ακούω αποσπασματικά τα υπόλοιπα να πιάσω το συναίσθημα του ήχου γιατί το βράδυ είναι το live.
*Φτάνω στο ΠΛΥΦΑ. Στα ακουστικά «Τα Μυστικά» με τη Νεφέλη Φασούλη με έχουν βάλει στο τέλειο «ΠαιδίΤραυμ-ικό» σύμπαν, μέχρι που ο Στέλιος μου χτυπάει τον ώμο*
Ώρα 21:15 | Λάιβ Ακρόαση
Το ΠΛΥΦΑ γεμάτο και οι πρώτες νότες από το «Στοπ» σηματοδοτούν την έναρξη της βραδιάς. Άμεσα επαναλαμβάνω στο εαυτό μου φωναχτά «ΤΙ ΜΠΑΝΤΑΡΑ ΘΕΕΕ ΜΟΥ». Τα κομμάτια ήταν όλα εκεί. «Βεράντα», «Μαρία», «Το Φόρεμα», «Σαν Ιχθύς», «Πάτσι»…. Όπως επίσης και οι απίθανες φιγούρες του Τάσου! Τα προσπερνάω όμως αυτά γρήγορα για να πω το πολύ σημαντικό: Άκουσα λάιβ το νέο δίσκο μιάμιση μέρα μετά την κυκλοφορία του. Αποβάλλοντας τον παράγοντα του άγχους και της αμηχανίας της μπάντας για την παρουσίαση του νέου υλικού τόσο άμεσα, δηλώνω πως η κάθε μεμονωμένη αρτιότητά τους, δημιουργεί μια τόσο έντονη χημεία που καταλήγει αφενός ο ακροατής να απολαμβάνει την «μπάντα Παιδί Τραύμα», αλλά ταυτόχρονα ο Τάσος να είναι τέσσερις άνθρωποι σε έναν.
Εξαιρετική Emi Path, η οποία κατά τη γνώμη μου δίνει με τα πλήκτρα της και τις μαγικές δεύτερες της όλη την πραγματική ενέργεια της σύνθεσης. Ο υπόλοιπος δίσκος («Δράκουλας», «Το Κορίτσι Που Θα Παντρευτώ», «Έξοδος» και «Πρωινό») ισορροπεί εξαιρετικά στο δίπολο ρομαντισμού και post punk αλητείας, όπως και το πρώτο μισό του δίσκου.
Συμπερασματικά να πω πως συγκαταλέγεται επίσημα στους δίσκους της χρονιάς μου, όσο περιμένω το δεύτερο live στις 13 Δεκεμβρίου. Και επίσης δεν γίνεται να μην αναφερθώ στη φοβερή μίξη και παραγωγή του Aki Rei και του Πάνου Ριζόπουλου.
