Παρακολούθησα την παράσταση IRЯINA –εμπνευσμένη από τις «Tρεις αδελφές»- ένα ξέφρενο πάρτι στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης που με έβαλε σε έναν οξύτατο τσεχωφικό προβληματισμό ως προς το τι στο καλό είναι πια αυτή η Μόσχα. Γιατί θέλω τόσο πολύ να πάω και τι θα ξεπουλούσα προκειμένου να βρεθώ εκεί. Συνομίλησα με τη σκηνοθέτιδα της “IRЯINA”, Γιώτα Αργυροπούλου κι έθεσα κάποιες ερωτήσεις στις τρεις πρωταγωνίστριες: Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου και Ναταλία Σουίφτ.
Γιώτα Αργυροπούλου πώς ξεκίνησε η IRЯINA;
Ξεκίνησε από δύο μέτωπα, από δύο αφετηρίες. Καταρχάς δούλευα με γυναίκες ηθοποιούς, έκανα έρευνα πάνω στο θέμα των αναμνήσεων. Τι θυμόμαστε, πώς θυμόμαστε και τι κοινά έχουμε μεταξύ μας. Παράλληλα, είχα αρχίσει να διαβάζω τις Τρεις Αδελφές του Τσέχωφ, που είναι ένα φανταστικό έργο, κλασικό μεν, φανταστικό δε, αλλά είδα ότι αυτά τα δύο, δηλαδή οι προβληματισμοί των γυναικών είναι και ανθρώπινοι προβληματισμοί -δεν είναι μόνο για τις γυναίκες, απλά έτυχε τώρα να είναι αυτή η αφορμή- είχαν κάτι πολύ κοινό. Αυτό το κοινό που είχαν και αυτό το δυνατό σημείο που με ενδιαφέρει πάρα πολύ σε αυτή τη δουλειά και ίσως και γενικότερα είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας για τη Μόσχα. Αυτό το ταξίδι στη Μόσχα είναι το όνειρο, η επιθυμία, η προσπάθειά μας να βρούμε τον εαυτό μας, να ολοκληρώσουμε, να βρούμε ποιοι είμαστε, να ταξιδέψουμε. Αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους. Με το ταξίδι, με το διάβασμα, με την τέχνη, με τη συζήτηση, με την ανθρώπινη επαφή και να βάλουμε στόχους.
Αυτοί οι στόχοι λοιπόν, αυτό το σημείο που βρήκα πολύ κοινό με τις Τρεις Αδελφές και με τις γυναίκες του σήμερα και τους ανθρώπους, θα μπορούσα να πω απλά με τις γυναίκες, είναι πιο προσωπικό σε μένα και ήταν ότι σε όλες μας και όλους μας υπήρχε μια στιγμή στη ζωή μας που έπρεπε λίγο να σταματήσουμε να είμαστε καλά παιδιά. Δηλαδή να ικανοποιούμε την οικογένειά μας, το περιβάλλον μας, αυτό που θέλουν εκείνοι να είμαστε και να προσπαθήσουμε να βρούμε εμείς ποιοι πραγματικά είμαστε. Και προκειμένου να γίνει αυτό χρειάζεται μια μικρή επανάσταση. Πρέπει να πας κόντρα στο περιβάλλον σου, όσο κι αν σε πονάει αυτό. Αν δεν το κάνεις, δεν θα μπορέσεις να ξεκινήσεις αυτή την πορεία, το ταξίδι σου. Αυτό διαπραγματευτήκαμε και με τις ηθοποιούς στην πρόβα και ήταν κοινό με τις Τρεις Αδελφές. Είναι ένα σημείο πολύ κοινό σε όλες, σε όλους μας, το πότε σπας τις σχέσεις εγκλωβισμού και αρχίζεις να προσπαθείς να βρεις τον εαυτό σου με όλο τον φόβο και τον τρόμο που μπορεί να έχει αυτό αυτή τη στιγμή αλλά και την ελευθερία και το συναρπαστικό κομμάτι του. Αυτή την πυρετώδη κατάσταση του ότι πρέπει οπωσδήποτε να γλιτώσω και να βρω τον εαυτό μου και να μην ακολουθήσω τα πρότυπα, είναι αυτή η στιγμή που μας προβλημάτισε περισσότερο με τις συνεργάτιδες μου και μένα όταν διάβαζα τον Τσέχωφ και ήταν αυτή η στιγμή που καθόρισε πάρα πολύ και τη δραματουργία και τον παλμό της παράστασης, αυτό τον ρυθμό, τον ξέφρενο.
Ένα πάρτι απελευθέρωσης ήτανε, το ένιωσα. Τώρα ως άντρας δεν σου κρύβω ότι μου έλειψε από την τριπλέτα και μια αντρική παρουσία. Από την άλλη όμως έχεις διαλέξει τρεις δυνατές ηθοποιούς την Ωρόρα Μαριόν, τη Μαριάνθη Παντελοπούλου και τη Ναταλία Σουίφτ, οπότε δεν θα ήθελα καμία να λείπει και έτσι αποδέχομαι την εντελώς γυναικεία προσέγγιση. Ίσως η ανδρική παρουσία μου έλειπε γιατί και εμένα μου ξύπνησε προβληματισμούς η παράσταση.
Φυσικά είναι για όλους. Ξεκινάμε από τις Τρεις Αδελφές και τα γυναικεία σώματα μα μέσα από αυτά τα γυναικεία σώματα υπήρχε πολύ και το αντρικό στοιχείο. Όπως και στους άντρες υπάρχει και το γυναικείο. Εγώ δεν πιστεύω σε αυτούς τους διαχωρισμούς, τώρα τα λέω για να συζητήσουμε.
Συμφωνώ! Στοιχείο έκπληξης της παράστασης ήταν ότι ερχόμενος να δω την IRЯINA πίστευα ότι θα δω την τσεχωφική πλευρά της Ιρίνας σε τρεις εκδοχές της αλλά όχι. Οι τρεις ηθοποιοί αρχίζουν να μας συστήνονται και ως Ιρίνα και ως Όλγα και ως Μάσα και ως Αντρέι.
Ως Αντρέι, ως Σολιόνι, ως Τούζενμπαχ ναι, πέρασαν απ’ όλα τα βασικά πρόσωπα του έργου.
Μα και ως Ωρόρα, Μαριάνθη και Ναταλία. Εκεί κατάλαβα ότι κάπως κατάφερες σκηνοθετικά να ξεκλειδώσεις τις ηθοποιούς σου να εκτεθούν πια ως προσωπικότητες με τα ονόματά τους και τον προσωπικό κόσμο που φέρει η καθεμιά δίχως να κρυφτούν πίσω από έναν ρόλο.
Υπήρχε μια περίοδος ξεκλειδώματος γιατί ξέρεις, είναι επαγγελματίες ηθοποιοί. Δεν ήτανε ο συνηθισμένος τρόπος δουλειάς κι εγώ πήγαινα πολύ προετοιμασμένη και έτοιμη γι’ αυτό. Αλλά είχαν τη διάθεση. Σαφώς υπήρχε μια περίοδος που έπρεπε να ξεκλειδώσουμε και υπήρχε και πολλή προσωπική συζήτηση στο τραπέζι πριν, δούλευα με την καθεμία χωριστά πολύ και μιλούσαμε, διαβάζαμε, Τσέχωφ, συζητούσαμε. Εμένα οι θεματικές μου και οι σκηνές ήταν από την αρχή κάπως εκεί. Είχα πάρει και μια υποτροφία στο Ίδρυμα Ωνάση, οπότε είχα και τρεις μήνες που το είχα δουλέψει μόνη μου. Οπότε, όταν βρήκα τις τρεις ηθοποιούς ήξερα τι ψάχνω. Απλά ξεκίνησε το ταξίδι αυτό το φοβερό με αυτές τις γυναίκες. Σαφώς ήθελε μια φοβερή εμπιστοσύνη από την πλευρά τους, αλλά είχαν όρεξη να το κάνουν γιατί υπάρχουν ηθοποιοί που φοβούνται. Δεν θέλουν. Θέλουν να κάνουν ένα πιο κλασικό ρεπερτόριο και το σέβομαι απεριόριστα. Οι γυναίκες αυτά είχαν την όρεξη, αυτό που είδες, αυτή η σπίθα υπήρχε από την αρχή. Απλά ξέρεις θέλει μια υπομονή, μια εμπιστοσύνη και υπήρχε αυτό. Αυτό ήταν το άλλο φοβερό κομμάτι αυτής της συνάντησης με αυτά τις γυναίκες ότι υπήρχε αυτή η όρεξη, υπήρχε αυτή η εμπιστοσύνη και καθίσαμε και το βρήκαμε μαζί και μετά μεταξύ τους φυσικά.
Οι σχέσεις μεταξύ τους δυνατές, μα το ωραίο στοιχείο και για τον θεατή πιστεύω θα είναι όταν θα συνειδητοποιήσει ότι εκθέτουν κομμάτι της προσωπικής τους ζωής. Δεν είναι το κλασικό ρεπερτόριο, δεν είναι περφόρμανς, στηρίζεται στο θέατρο της επινόησης, αλλά έχει αρχή, μέση και τέλος. Μου άρεσε πάρα πολύ και το στοιχείο που εγώ τώρα τουλάχιστον το εντόπισα στο σκηνικό σου, σχετικά με κάποιους προβληματισμούς πάνω στην κλιματική αλλαγή και στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Τα έχεις παγιδευμένα και τα λουλούδια πίσω από μία τζαμαρία.
Ξέρεις, αυτά δεν μπορούν να λείπουν. Δεν γίνονται πάντα στοχευμένα, αλλά δεν μπορούν να λείπουν για την εποχή μας. Είμαστε τόσο τα παιδιά της εποχής μας και όλοι αυτοί οι προβληματισμοί υπάρχουν τόσο πολύ, αν θα καταφέρουμε να έχουμε αυτόν τον φυσικό κόσμο και αυτό το φοβερό πλανήτη και τα επόμενα 30 χρόνια ακόμα ζωντανό και ακμαίο. Αυτά έρχονται μαζί μας. Ναι, εφόσον ο διάλογος ο δημιουργικός ήταν με εμάς, με ανθρώπους της εποχής μας, εξού και αυτή η μουσική, την οποία εγώ την αγαπώ.
…την ηλεκτρονική μουσική εννοείς που ντύνει την παράσταση.
Ναι, την ηλεκτρονική μουσική και το κλάμπινγκ έχει και μια μυσταγωγία. Είναι ένας σύγχρονος τρόπος να ξεφεύγεις από τον εαυτό σου και να χάνεσαι μέσα στη μουσική και στον ρυθμό. Από τους παραδοσιακούς τρόπους του χορού και της συνεύρεσης έχει μετεξελιχθεί και στο κλάμπινγκ και στην ηλεκτρονική μουσική που όταν βρισκόμαστε χορεύουμε, εκστασιαζόμαστε. Έχει κάτι πολύ μέσα ανθρώπινο και διονυσιακό και γι’ αυτό είχε παραπάνω λόγο ύπαρξης στην παράσταση.
Εντάχθηκε, γιατί ήταν ένα πάρτι για τα 20α τους γενέθλια. Αυτό που αγαπώ στην ηλεκτρονική μουσική είναι ότι ταυτόχρονα κοινωνικοποιούμαι μαζί με τους άλλους χορευτές, αλλά διατηρώ και λίγο τη μονάδα μου.
Ακριβώς, αυτό είναι και είναι τόσο της εποχής μας, δηλαδή των τελευταίων δεκαετιών, όσων έχουμε μεγαλώσει. Ήταν πολύ κομμάτι της εξέλιξής μου και θυμάμαι πάντα πολύ έντονα αυτά τα βράδια με αυτούς τους συνοδοιπόρους που αποφασίζαμε να βγούμε, να πάμε σε ένα κλαμπ, σε ένα ρέιβ πάρτι, οπουδήποτε. Είναι κάτι παραπάνω από μία έξοδος. Ήταν κάτι το διονυσιακό της δικής μας εποχής. Ήταν μια εμπειρία περισσότερη με τη μουσική αλλά και με το κτίριο που φιλοξενούσε πάντα το πάρτι, με αυτούς που είχαμε πάει τα ξημερώματα, που φεύγαμε, που συζητούσαμε.
Ήταν η δική μας Μόσχα λίγο και οι υπόλοιποι οι Μοσχοβίτες.
Ναι ακριβώς και με όλους αυτούς τους ανθρώπους έχεις μοιραστεί κάτι, το ένιωθες. Δεν ήταν απλά κάποιοι που είχαμε συνυπάρξει σε ένα πάρτι. Ε, ναι αυτά ήταν από τα στοιχεία τα δικά μου και τα αγκάλιασαν τα κορίτσια και μερικά από τα κορίτσια το ζουν βέβαια και αυτό. Σίγουρα η Ναταλία και η Ωρόρα και πιστεύω και η Μαριάνθη το έχει ζήσει. Ήταν και ένας κώδικας που μοιραστήκαμε καλά, αλλά γενικά με τα κορίτσια πολλά πράγματα μοιραστήκαμε καλά και είναι πολύ ωραίο να γνωρίζεις ανθρώπους που δεν φοβούνται να δοκιμάσουν πράγματα, χωρίς να χάνεται όμως το καλλιτεχνικό κέντρο. Γιατί όπως είπες κι εσύ είχε να κάνει με τις Τρεις αδελφές, με το θέατρο της επινόησης, με έναν πειραματισμό, αλλά πάντα δεν χάναμε το ότι θέλουμε να απευθυνθούμε στον κόσμο, ότι θέλουμε να καταλαβαίνουν, να νιώθουν. Ξέρεις πάντα ο αποδέκτης ήταν παρών στη διαδικασία.
Μου άρεσε πολύ και η σοφή επιλογή των γυναικών αυτών. Διότι η Ναταλία φέρει κάτι το ατίθασο, η Ωρόρο το πολυεθνικό και έρχεται και η Μαριάνθη που βάζει ένα δωρικό, ένα αρχαίο ελληνικό σαν φιζίκ στοιχείο. Που τα έχει και αυτά η Ιρίνα, τα έχουμε και αυτά όλοι μας.
Ακριβώς. Είναι στοιχεία προσωπικοτήτων, είναι στοιχεία ανθρώπινα. Η επιλογή των ηθοποιών έγινε μετά από πάρα πολλή σκέψη και πολλή μεγάλη περίοδο επαφής με τις γυναίκες. Το σκέφτηκα πάρα πολύ καλά αυτό το παζλ, γιατί ήξερα ότι θα είναι πολύ καταλυτικές στη δημιουργία αυτού του έργου οι ηθοποιοί. Δεν είναι απλά ότι έρχονται να ερμηνεύσουν κάτι. Είναι καταλυτική, γιατί περνάει μέσα από την ψυχή τους και τη ζωή τους. Οπότε η κάθε μία ως άνθρωπος συμβολίζει και κάτι. Έχουν διαφορετική καταγωγή, έχουν πολύ διαφορετική προσωπικότητα, διαφορετικά σώματα… Ήταν πάρα πολύ σημαντικό.
Άλλο στοιχείο που εντόπισα στην IRЯINA ήταν η πολλή ενέργεια αλλά όχι η κουραστική. Όχι, αυτό το in your face ας πούμε. Όχι με το ζόρι να σε συγκινήσω. Όχι με το ζόρι να σε κάνω να γελάσεις.
Ναι, είναι ένα πάρτι, ένα έργο που έχουμε αγαπήσει εμείς και το ζούμε κάθε φορά το ίδιο έντονα. Αυτό είναι φοβερό και για μένα που τους βλέπω κάθε φορά και για εκείνες που το ζούνε. Κάθε φορά μπαίνουν και πιο βαθιά μέσα σε αυτό. Είμαστε πολύ τυχερές που βρεθήκαμε να συνυπάρξουμε έχοντας παρόμοιους προβληματισμούς, που να ταιριάζουμε, που να συναντιόμαστε κάθε φορά με την ίδια όρεξη. Ε, αυτά εντάξει, δεν συμβαίνουν κάθε φορά ούτε σε δουλειές, ούτε κάθε μέρα. Οπότε αυτό νομίζω ότι το έχουμε όλοι αντιληφθεί ότι είμαστε πολύ τυχερές. Και φυσικά αυτό υπάρχει στην παράσταση, γιατί εμείς είμαστε η ψυχή της παράστασης. Ήταν πολύ τυχερό αυτό και με τις ηθοποιούς και με τους συντελεστές. Τυχερό και δεν είναι και εύκολο να συμβεί.
Κάτι άλλο που πιστεύω δεν είναι εύκολο να συμβεί και το πετύχατε είναι στο τέλος της παράστασης στο χειροκρότημα. Όλοι συμφωνούμε ότι αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη είναι ζοφερό. Tο ότι οι ηθοποιοί σου βγαίνουν για την υπόκλιση φορώντας μπλούζα free palestine μου άρεσε. Και μου άρεσε γιατί εντάχθηκε και δεν φορέθηκε, γιατί και η Μόσχα είναι και η ελευθερία μας..
Ναι, αυτό ήταν κάτι που ήθελαν και τα κορίτσια πολύ γιατί το έργο μιλάει για όλα αυτά και έμμεσα και άμεσα. Ακόμα και η παρουσία της Ωρόρας που είναι παιδί γενεών που έχει ζήσει γενοκτονία στη Ρουάντα, δηλαδή στην τρίτη γενιά και αυτό που λέμε πάντα με την Ωρόρα, πόσο φρέσκο είναι το τραύμα ακόμα αυτής της γενοκτονίας που συνέβη τότε, το ’94, ακόμα στην 3η γενιά. Πόσο μάλλον δηλαδή στην πρώτη και στη δεύτερη που το ζουν.
Γι’ αυτό και έρχεται αβίαστα αυτή η μπλούζα που φοράνε, χωρίς την υπερβολή που μπορεί να συμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις προκειμένου να τονίσουμε αυτό το ζοφερό πράγμα που συμβαίνει.
Ήταν κάτι που συζητήσαμε με τα κορίτσια, γιατί το ήθελαν κι εκείνες πολύ. Συζητήσαμε έναν τρόπο που μπορεί να έρθει, γιατί δεν ήταν μέρος της παράστασης, έγινε μέρος της παράστασης λόγω υπόκλισης και επειδή το θέλουν οι ηθοποιοί. Φυσικά εννοείται ήμουν θετική, γιατί είναι κάτι που με προβληματίζει πάρα πολύ εξίσου. Έτσι βρήκαμε έναν τρόπο που μπορεί να έχει την παρουσία του χωρίς να το διαφημίζουμε, να το πετάμε στα μούτρα. Το θέμα είναι να ανοίγεις διάλογο, όχι να επιβάλεις ή να φωνάζεις στο πρόσωπο του άλλου κατά τη γνώμη μου δηλαδή. Οπότε ελπίζω ότι έχει ενταχθεί καλά και αυτή η στάση η πολιτική και ανθρώπινη.
Λευτεριά στη Μόσχα μας.
Ακριβώς αυτό που λες είναι αυτή η Μόσχα και ξέρεις όσο φτιάχνουμε αυτό το έργο νιώθεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις τον χώρο να την ψάξεις. Τα πράγματα φαίνονται συνέχεια προκαθορισμένα. Μάλλον σε κάθε εποχή μπορεί να συνέβαινε αυτό, τόσο προκαθορισμένα που σαν να μην υπάρχει χώρος να κινηθείς λίγο ελεύθερα. Αυτό είναι το πιο σημαντικό σε αυτό το έργο και αφορά τους πάντες πέρα από φύλο και καταγωγή, ότι όλοι θέλουμε να βρούμε την ελευθερία μας, τη Μόσχα μας, την επιθυμία μας και αυτό είναι νομίζω το πιο σημαντικό που έχει να πει αυτή η παράσταση για μένα.
Μια παράσταση που έχει συνεργάτες πολλούς από πίσω εκτός από τις τρεις ηθοποιούς σου επί σκηνής.
Ναι, και που θα ήθελα να τους ευχαριστήσω που ήταν μαζί μου από τη βοηθό σκηνοθέτη Παρασκευή Λυπημένου, τη μουσικό Μαριλένα Ορφανού, τον Γιάννη Καραμπάτσο που κάνει τα φώτα μας, τη Βασιλεία Ροζάνα για τα κοστούμια. Την Ίρις Καραγιάν στην κίνηση τον Igor Dobricic στη δραματουργία, τον Μιχάλη Κωνσταντάτο τον συνοδοιπόρο μου στην ομάδα blindspot και φυσικά την Μαριάννα Κάλμπαρη και το Θέατρο Τέχνης που μας στηρίζει και γουστάρει αυτή την παράσταση. Πολύ σημαντικό.
Το Θέατρο Τέχνης τα προσφέρει αυτά τα στηρίγματα. Ήταν από γέννησής του χώρος έκφρασης, ανοιχτός και ευτυχώς εξακολουθεί.
Ναι είναι καταπληκτικό αυτό, ήταν άλλη μια ωραία ευχάριστη έκπληξη. Και το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας που κι αυτό μας στήριξε, την Μιχαήλα Πλιαπλιά τη σκηνογράφο μας που καταφέραμε το αδύνατον να δημιουργήσουμε σκηνικό από απόσταση μέχρι να βρεθούμε στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας. Μια πολύ μεγάλη ομάδα, δυνατή.
Λες για το ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας διότι η πρώτη παρουσίαση της IRЯINA έγινε εκεί.
Ναι, είχε γίνει συμπαραγωγή και ξεκινήσαμε τελικά την πορεία μας εκεί. Κι αυτό είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον, γιατί σκεφτόμουν ίσως χαζά ότι είναι μια παράσταση περισσότερο για την Αθήνα. Όταν πήγαμε στην Καβάλα πάθαμε πλάκα πόσο πολύ άρεσε και στους ανθρώπους εκεί η παράσταση. Πραγματικά ερχόντουσαν κάθε μέρα και περισσότεροι και περισσότεροι και μετά τους συναντούσαμε στον δρόμο και μας μιλούσαν. Είχαν προβληματιστεί, οπότε αυτά τα θέματα της Μόσχας και της ελευθερίας και της προσπάθειας να σπάσεις τα δεσμά σου που σου θέτουν οι γύρω σου, μάλλον μας αφορούν πάρα πολύ βαθιά ως ανθρώπους αυτή την εποχή και πάει πέρα από το στυλ και το ύφος της πόλης. Ο κόσμος ήταν πολύ ανοιχτός, πάρα πολύ και σε μεγάλες ηλικίες, μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση. Μας έλεγαν πολύ σημαντικά πράγματα, γιατί έχουν μια σοφία που πάει πέρα από το lifestyle και την πόλη. Υπάρχουν βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα και ένστικτα και αυτό είναι σημαντικό, σπουδαίο.
Μια πτυχή της Μόσχας μας θα μπορούσε να ήταν για τον καθένα μας η Ελλάδα που δεν επισκεπτόμαστε ή δεν θέλουμε να ζήσουμε, γιατί μας έχουν τραβήξει τα αστικά κέντρα.
Ναι, είναι πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα. Δεν τους έχουμε δώσει την αξία που έχουν, γιατί δεν τα έχουμε γνωρίσει. Ναι, πρέπει να γνωρίσουμε περισσότερα πράγματα και στη χώρα μας και γύρω μας να είμαστε πιο ανοιχτοί. Αυτό μου έμαθε το ταξίδι στην Καβάλα και ήταν πάρα πολύ ωραία εμπειρία.
Ο λόγος στις τρεις πρωταγωνίστριες: Ωρόρα Μαριόν, Μαριάνθη Παντελοπούλου και Ναταλία Σουίφτ
Τι είναι η Μόσχα για σένα;
Ναταλία Σουίφτ: Η ανάσα. Η όαση. Εκεί εκεί που ξεφεύγεις από τα πάντα.
Ωρόρα Μαριόν: Μητέρα γη
Μαμά άφρικα
Οι ρίζες μου
Η διαίσθησή μου
Η φύση
Το μεταφυσικό.
Μαριάνθη Παντελοπούλου: Η Μόσχα είναι ένας τόπος πραγματικός κι ένας τόπος ιδανικός ταυτόχρονα. Είναι η Ιαπωνία, η Λατινική Αμερική, η Παταγονία, μέρη που επιθυμώ να πάω, να τα ζήσω, να τα ανακαλύψω. Την ίδια στιγμή είναι ο ιδανικός τόπος που θέλω να φτάσω για τον εαυτό μου και μόνο. Τα θέλω μου, οι επιθυμίες μου, οι αγωνίες μου για τον προορισμό μου, «τα καροτάκια» που βάζουμε στους εαυτούς μας για να προχωράμε.
Γιατί θέλεις να πας εκεί;
Ναταλία Σουίφτ: Για να είμαι επιτέλους ελεύθερη.
Ωρόρα Μαριόν: Να συνδεθώ με το παρελθόν μου και όλων των γυναικών που κουβαλάω μέσα μου. Αυτό το ανεξήγητο που περνάει από μήτρα σε μήτρα. Να ξαναποκτήσω αυτή τη διαίσθηση που κάποτε είχαμε, όταν δεν ήμασταν απλά νούμερα σε ένα σύστημα που μας κοιμίζει και που σιγά σιγά μας σκοτώνει.
Μαριάνθη Παντελοπούλου: Γιατί η ζωή είναι κίνηση. Η ακινησία δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα.
Τι θα ξεπούλαγες προκειμένου να πας στη Μόσχα σου;
Ναταλία Σουίφτ: Δεν ξέρω. Συχνά το σκέφτομαι. Μάλλον όλα και τίποτα ταυτόχρονα.
Ωρόρα Μαριόν: Αν υπήρχε ένας συγκεκριμένος τρόπος να πάω σε αυτή τη συγκεκριμένη Μόσχα θα τα παρατούσα όλα επιτόπου. Θα άφηνα τον επαγγελματισμό μου και θα άφηνα πίσω μου όσες υποχρεώσεις έχω μέχρι στιγμής. Συμβιβάζομαι όμως με το γεγονός ότι είναι μια προσωπική διαδρομή και θα την κάνω αργά με σταθερά βήματα.
Μαριάνθη Παντελοπούλου: Το ξεπούλημα το χρησιμοποιούμε συνήθως με αρνητική χροιά. Ενώ, εμπεριέχει και το ξεκαθάρισμα ή καλύτερα το κλείσιμο ενός κύκλου, που ξεπουλάς ό,τι δεν χρειάζεσαι πια. Τα βαρίδια σου. Οπότε ναι ας πούμε ότι θα ξεπουλούσα ό,τι με κρατάει, τα βαρίδια μου, ακόμη κι αν θεωρούνται πολύτιμα.
Ποια Μόσχα ανακάλυψες μέσα από την παράσταση IRЯINA ;
Ναταλία Σουίφτ: Τους ανθρώπους που υπάρχουμε μαζί σε αυτήν την παράσταση. Και αυτό είναι τεράστια τύχη. Δεν είναι καθόλου αυτονόητο να κερδίσεις αυτήν τη σύνδεση και να έχεις την τύχη να αποκαλείς τους συνεργάτες σου φίλους. Και εμεις αυτό το κερδίσαμε.
Ωρόρα Μαριόν: Η σχέση μου με τις άλλες δύο Ιρίνες. Αυτή η χημεία είναι πάλι κάτι ανεξήγητο. Και είναι πολύ ωραία αίσθηση να τις νιώσω τόσο κοντά και να νιώθω τόσο ομάδα με αυτά τα κορίτσια. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ στο θέατρο.
Μαριάνθη Παντελοπούλου: Τη «Μόσχα» ως σύμβολο. Του ανθρώπου που βρίσκει τη θέληση να κινηθεί όταν νομίζει ότι δεν μπορεί, τον φόβο που υπερνικάς, τη Μόσχα της ομαδικής δουλειάς, τη χαρούμενη Μόσχα.. Μου μενει να ανακαλύψω την πραγματική Μόσχα, την Ιαπωνία, τη Λατινική Αμερική, τη Νέα Υόρκη και μια μικρή της πόλη, την Ithaca.
