«Το ΙΣΝ, το αρχιτεκτονικό γραφείο Renzo Piano και η Εθνική λυρική Σκηνή σας προσκαλούν στην πρώτη χορογραφία που θα πραγματοποιηθεί στο εργοτάξιο του ΚΠΙΣΝ» έγραφε η πρόσκληση που έφτασε στα γραφεία μας πριν λίγες ημέρες. Και φανταστήκαμε μια χορογραφία της Λυρικής Σκηνής στημένη σε κάποιο χώρο του εργοταξίου. Ενός εργοταξίου, στο οποίο έχουν ήδη μεγαλώσει οι ελιές, μοσχοβολά λεβάντα και το χώμα στον υπερυψωμένο χώρο του είναι φρεσκο”οργωμένο” από τα μηχανήματα.
Πολύς κόσμος είχε συγκεντρωθεί στο εργοτάξιο κατά το σούρουπο. Κόσμος ομοιόμορφος που θύμιζε κάπως ταινία επιστημονικής φαντασίας, αφού όλοι έπρεπε να φοράμε το κίτρινο γιλέκο ασφαλείας. Όλοι λοιπόν για μια μέρα με την ίδια φορεσιά: Πολιτικοί, δήμαρχοι, υπουργοί, καλλιτέχνες, διοικητικοί, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, για μια φορά τα ρούχα δεν έκαναν τον άνθρωπο. Ωστόσο για να ξεχωρίσεις τα γνωστά σου πρόσωπα μέσα σε αυτό το κίτρινο ποτάμι, έπρεπε να εστιάσεις ιδιαίτερα σε πρόσωπα. Κι έτσι πρόσεχες, θέλοντας και μη, όλα τα χαρούμενα και φωτεινά πρόσωπα σε έναν χώρο που απ’ ό,τι φαίνεται θα παραδοθεί την άνοιξη του 2016 και στον οποίο έχουμε εναποθέσει πολλές ελπίδες.
.jpg)
Πού θα δούμε τη χορογραφία, αναρωτηθήκαμε. «Δεν θα μπορέσετε να τη χάσετε!», μας απαντούσαν οι διοργανωτές. Και πραγματικά δεν μπορούσαμε, αφού στο φουτουριστικό κίτρινο τοπίο πρωταγωνιστές ήταν τελικά οι 10 φωτισμένοι γερανοί του έργου, που ουσιαστικά ερμήνευσαν τη χορογραφία του Ρενάτο Τζανέλλα σε μουσική από τους Πλανήτες του Γκούσταφ Χολστ με την Ορχήστρα της ΕΛΣ.
Μια ιδέα πρωτότυπη, αναπάντεχη, που εμπνεύστηκε ο Renzo Piano, ο οποίος μίλησε πολύ ζεστά για τους 1500 ανθρώπους που εργάζονται καθημερινά στο εργοτάξιο και για μια γιορτή της μουσικής αλληλένδετης με την αρχιτεκτονική, για μια γιορτή ενέργειας και αισιοδοξίας.
Η διοργάνωση, όπως μας έχει συνηθίσει το Ίδρυμα, ισορροπούσε άψογα ανάμεσα στη χαλαρή και φιλική διάθεση και στην επαγγελματική φροντίδα, που την έβλεπες σε όλα: Από τη μεταφορά, την υποδοχή και το υλικό, μέχρι τους δίσκους με δροσιστικά που ανατροφοδοτούσαν μέχρι αργά το βράδυ τον κόσμο ανάμεσα στα χωμάτινα δρομάκια.
Είχε πια βραδιάσει για τα καλά όταν φύγαμε, αλλά η ανατολή μιας νέας αρχής ήδη μας χαμογελούσε…
