Τα Καλοκαίρια είναι παντοτινά μέχρι να τελειώσουν. Πριν τη μακαβριότητα του Φθινοπώρου που τα χρώματα αρχίζουν να χάνονται από τη γη και τα δέντρα αρχίσουν να γερνάνε, τα Καλοκαίρια είναι το απόγειο της ανθρώπινης ύπαρξης αφού όλα τα συναισθήματα γίνονται δυνατότερα κάτω από τον καυτό ήλιο. Οι έρωτες, οι χωρισμοί, η θλίψη και η χαρά, όλα συνοδεύονται από τη γεύση του ιδρώτα στα χείλη μας και του αλατιού στα κορμιά μας. Όταν τα ρούχα λιγοστεύουν, το δέρμα είναι πιο κοντά στο περιβάλλον και αισθανόμαστε περισσότερο τον κόσμο γύρω μας. Δεν υπάρχει άλλη εποχή στον χρόνο που είναι επιβράβευση να κάθεσαι στη δροσιά και να ακούς τα τζιτζίκια να τραγουδάνε έξω από το παράθυρο έπειτα από μια κουραστική μέρα.
Αυτές οι πέντε ταινίες αναδεικνύουν όλη τη χρωματική παλέτα και το συναισθηματικό εύρος που κάνουν το Καλοκαίρι έναν τεράστιο σταθμό για τις ζωές μας. Η ανάγκη για ξεγνοιασιά και για γέλιο, για έρωτα και για μίσος, το πώς η ζέστη μπορεί να μας λυγίσει και να μας μετατρέψει σε ανεξέλεγκτα πλάσματα, το πώς οι επιθυμίες μας μπορούν να μας διαφθείρουν, και το πόσο γλυκιά είναι αυτή η πρώτη δροσιά της νύχτας όταν ο ουρανός επιτέλους χάσει το φως του.
– 1 –
Les Vacances de Monsieur Hulot (1953)
Σκηνοθεσία: Jacques Tati
Ο αδέξιος, αφελής, αλλά πάντα καλοπροαίρετος μεσιέ Ιλό, είναι η γαλλική απάντηση της δεκαετίας του ’50 στον Σαρλό του Τσάλι Τσάπλιν.
Το Les vacances de Monsieur Hulot είναι μια σειρά από πολύ καλοχορογραφημένες γκάφες που παίρνουν μέρος σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Ομολογώ ότι η αισθητική του έργου με κερδίζει πολύ περισσότερο από τα αστεία του, αλλά με τόσο slapstick κάποια στιγμή αναπόφευκτα θα γελάσεις. Είναι απ’ αυτά τα κινηματογραφικά καλοκαίρια που θες να μπεις στη θέση των ηθοποιών και να βουτήξεις στη θάλασσα.
– 2 –
Plein Soleil (1960)
Σκηνοθεσία: René Clément
Πριν το αριστουργηματικό Ripley του 2024 ή το καταπληκτικό The American Friend του 1977, υπήρξε το Plein Soleil, η πρώτη μεταφορά του βιβλίου «Ο Ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ» της Πατρίσια Χάισμιθ.
Η προσέγγιση αυτής της μεταφοράς κρατά τον πυρήνα του βιβλίου, αλλά προτιμά να παρακάμψει τον πρόλογο και να μας αφήσει λίγο να ψάξουμε λίγο ποιος είναι ποιος και ποιος θέλει τι, ίσως σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει σοκ όταν τελικά αποκαλυφθεί ποιος είναι ο Τομ Ρίπλεϊ.
Όμως, αν και προτιμώ την πρώτη ώρα του έργου από τη δεύτερη, ο Αλέν Ντελόν στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει όλη τη διαφορά και είναι ο λόγος που η πρώτη μεταφορά καταφέρνει να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες. Το πανέμορφο πρόσωπό του και το ψυχρό του βλέμμα θυμίζει έκπτωτο άγγελο που ήρθε στη γη για να διαφθείρει και να αποκτήσει ό,τι ποθεί.
– 3 –
Do the Right Thing (1989)
Σκηνοθεσία: Spike Lee
Ο Σαλ είναι ο ιδιοκτήτης μιας ιταλικής πιτσαρίας στο Μπρούκλιν. Ένας γείτονας παρατηρεί έναν τοίχο με διάσημους ηθοποιούς στο μαγαζί και τον ρωτάει γιατί υπάρχουν μόνο Ιταλοί ηθοποιοί και όχι μαύροι σε μια γειτονιά που μένουν μαύροι άνθρωποι και αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της πελατείας του. Ο τοίχος γίνεται ένα σύμβολο ρατσισμού και μίσους και οι εντάσεις κλιμακώνονται όσο η ζέστη κορυφώνεται.
Το να βλέπεις το Do the Right Thing την πιο καυτή μέρα του Καλοκαιριού δεν είναι απαραίτητο, αλλά σίγουρα προσθέτει ένα ακόμα επίπεδο στην εμπειρία. Είναι λες και τα γεγονότα του έργου διαδραματίζονται έξω από το παράθυρό σου. Και την πιο καυτή μέρα μπορείς να μην κάνεις τίποτα, μπορείς να κάνεις κάτι, ή απλά να κάνεις το σωστό… and that’s the truth, Ruth.
– 4 –
Y Tu Mamá También (2001)
Σκηνοθεσία: Alfonso Cuarón
Στο Μεξικό στα τέλη της δεκαετίας του ’90, δύο έφηβοι πάνε εκδρομή με μια μεγαλύτερη γυναίκα και ανακαλύπτουν πράγματα για τη φιλία, το σεξ και τους εαυτούς τους.
Το Y tu Mamá También είναι μια ταινία δρόμου και ενηλικίωσης, αλλά στον πυρήνα της είναι μια βαθιά πολιτική ταινία, καθώς αν κανείς κοιτάξει στο φόντο πίσω από τους πρωταγωνιστές βλέπει όλη την ιστορία του Μεξικού του 20ου αιώνα. Όταν οι πρωταγωνιστές τελικά ωριμάσουν αυτή η ωρίμανση συνοδεύεται με την πικρία της πραγματικότητας που πάντα συνοδεύει την ενήλικη ζωή.
– 5 –
Before Midnight (2013)
Σκηνοθεσία: Richard Linklater
Επειδή όλοι μιλάνε συνέχεια για το Before Sunrise επιλέγω το Before Midnight με το σκεπτικό ότι αν κάποιος δεν έχει δει τις δύο προηγούμενες ταινίες τώρα θα τις δει. Άλλωστε το Before Trilogy είναι από τις καλύτερες κινηματογραφικές τριλογίες.
Στο Before Midnight συναντάμε τον Τζέσι και τη Σελίν δεκαοχτώ χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση στο τρένο και τώρα είναι παντρεμένοι με παιδιά και βρίσκονται για διακοπές στην Ελλάδα. Αυτό που ακολουθεί είναι ο περίπατος που κάνουν οι δύο χαρακτήρες καθώς συζητούν για τις ζωές τους και το περιβάλλον τους.
Αυτό που κάνει το Before Midnight καταπληκτικό είναι η αληθινή ματιά στο «κι έζησαν αυτοί καλά», όπου βλέπουμε τους παντοτινά νέους πρωταγωνιστές του Before Sunrise, τώρα μεσήλικες με διαφορετικά προβλήματα, αλλά πάντα να προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη σπίθα της πρώτης τους συνάντησης.
