*΄Ωρα 07:30 π.μ.*
Το email ήταν σαφές πως η προακρόαση είναι για προσωπική χρήση και μόνο! Κοίταξα το ταβάνι και είπα «Θεέ μου, θα είμαι το καλύτερο κορίτσι», χωρίς να σταυρώνω τα δάχτυλά μου, χωρίς να έχω ήδη τρία άτομα στο μυαλό μου με τα οποία θα ήθελα να κάνω εκείνη την στιγμή call συνακρόασης (ίσως εδώ λέω λίγα -τόσα δα- ψέματα)! Αγκάλιασα την ζεστή κούπα του καφέ, ψευτονιαούρισα, αλλά έμεινα σταθερή και πιστή στον όρκο προακρόασης των απανταχού μουσικογραφιάδων. Πήρα ανάσα και διάβασα άλλη μια φορά με ψυχραιμία το email, το οποίο είχε ακόμη μια ρητή εντολή. Έναν σταθερό, μη μεταβαλλόμενο αριθμό. Το πέντε (5), το οποίο καταδείκνυε με σαφή ακρίβεια τον διαθέσιμο αριθμό ακροάσεων του δίσκου. Εντάξει «ΑΔΙΚΊΑ» πως γίνεται σε έναν ατελείωτο ψηφιακό κόσμο, μέσα στον οποίο έχω πρόσβαση ανά πάσα στιγμή στη μουσική να μην χάσω την προσοχή μου; Εγωιστική σκέψη την οποία πυροδότησαν τα αδηφάγα και καθόλα πια εγωιστικά αυτιά μου. Βάζω τα παπούτσια μου, κλειδώνω και προσπαθώ να βρω σήμα μέσα στο ασανσέρ…
*Ώρα 08:40 π.μ*
Ψάχνω απεγνωσμένα, σαν εξαρτημένη, το link το οποίο ήταν μπροστά μου. Η ομπρέλα μου γλιστράει από τα χέρια, σηκώνω το βλέμμα στον ουρανό, αλλά είπα πως θα είμαι το καλύτερο κορίτσι, οπότε εξασκώ την αρετή της υπομονής και το πρώτο play με βρίσκει στον δρόμο για το μετρό. Συννεφιά και το “Six Shot Morning” με κερδίζει από τις πρώτες νότες. Ηλεκτρονικός, sci fi, synth ήχος και η αλλοιωμένη φωνή του Grian Chatten να τραγουδάει “six shot morning is a beautiful world…”, με καλωσορίζουν επίσημα στο “Dopamine Chamber”. «Θάλαμος Ντοπαμίνης», λέω φωναχτά όσο τα drums μπαίνουν στην παραγωγή και δημιουργούν το συναίσθημα ήχου των Fontaines D.C.
Ακολουθεί το “Marianne”, το οποίο όταν το είχα δει ως τίτλο τον Αύγουστο, στο μυαλό μου ήρθε αυτόματα ο Leonard Cohen και αστραπιαία ευχήθηκα στα μουσικά σύμπαντα να είναι αντάξιο του κοινού τίτλου. Ευτυχώς η άσχετη ταύτιση που έκανα, απέδωσε αφού το “Marianne” είναι μια υπέροχη κινηματογραφική αφήγηση. Και είναι πια ξεκάθαρο πως ο δίσκος αυτός είναι ό,τι πιο ηλεκτρονικό έχει κυκλοφορήσει ποτέ η μπάντα. Το ύφος της σε πάει στον David Lynch και ο στίχος του είναι ένα δίπολο μεταξύ μιας προσφοράς διαφυγής και μιας απειλητικής εξαφάνισης. Είναι ερωτικό το κάλεσμα ή η εσωτερική μας φωνή, η οποία προσπαθεί να ισορροπήσει και η ίδια στη νέα εποχή; Βέβαια σε πρόσφατη συνέντευξη του ο Grian Chatten στο NPR, εξηγεί ότι το “Marianne” επηρεάστηκε από τη σειρά “Ripley” και ιδιαίτερα από την ερμηνεία του Andrew Scott. Aν δεν έχετε δει την τελευταία μεταφορά επί της οθόνης του κλασσικού μυθιστορήματος της Πατρίσια Χάισμιθ «O ταλαντούχος κος Ρίπλει» σε ένα σύγχρονο νουάρ, με φανταστική σκηνοθεσία και απίστευτη διεύθυνση φωτογραφίας, απλά βάλτε το στη λίστα!
Μεταξύ όλων αυτών των σκέψεων και της up-tempo synth με κάποιες disco λάμψεις εισαγωγής του “Mimesis”, αλλά ταυτόχρονα και μιας αδιόρατης “The Cure” αύρας, αρχίζω να αναλύω τον τίτλο του πέμπτου ολοκληρωμένου δίσκου των Fontaines D.C. “Dopamine Chamber”. Την λέξη ντοπαμίνη την χρησιμοποιώ αρκετά συχνά. Ωστόσο αρκετά συχνά βρίσκομαι και εγώ στο δίπολο της “Marianne”, να προσπαθώ να δω τι πραγματικά είναι αλήθεια. Αν καταλαβαίνω καλά σε αυτή την αλληγορία στηρίζεται και ο χαρακτήρας του άλμπουμ. Δεν θεωρώ με τις μέχρι τώρα αναζητήσεις της μπάντας πως ο τίτλος του είναι κυριολεκτικός. Σκέφτομαι ότι για ακόμη μια φορά μιλούν για τον σύγχρονο τρόπο ζωής και το κυνήγι της διαστρεβλωμένης ευτυχίας, με οποιοδήποτε κόστος.
Το “Happy For You” με βάζει ξανά στον πυρηνικό χαρακτήρα της μπάντας με τις μελωδικές shoegaze κιθάρες, τα ντραμς και τα post punk ξεσπάσματα. Είναι τόσο χαρακτηριστικά κινηματογραφική η ερμηνεία του Grian Chatten που με παρασύρει και χάνω μια στάση. Αμέσως μετά το “Demolition” κινείται και αυτό στον καθαρόαιμο και εκρηκτικό post punk δρόμο. Και μετά το φανταστικό “Tongue” με τα synths, τα τύμπανα και την ερμηνεία ξανά σε πρωταγωνιστικό ρόλο για αρχή. Μετά το 1:35 υπάρχει ένας υπέροχος διάλογος πλήκτρων-ντραμς. Με τις επαναλήψεις των στίχων θυμήθηκα τις ανάσες που «έφτυνε» ο Grian στο “Starbuster” και από το 2:45 και έπειτα το ξέσπασμα του μπάσου ήταν λυτρωτικό. Με το ευφορικά γλυκό “One Man” έχω καταφέρει να ακούσω κάτι περισσότερο από το μισό του δίσκου και καταλαβαίνω πως οι Fontaines D.C., έχοντας αφήσει πίσω τους την αυστηρή post-punk φόρμα των πρώτων τους κυκλοφοριών, εξερευνούν πλέον ένα ευρύτερο alternative ηχητικό σύμπαν, όπου η gothic μελαγχολία, οι shoegaze υφές και η pop μελωδικότητα συνυπάρχουν με την ένταση του πρώιμου ήχου τους.
*Ώρα 03:46 μ.μ.*
Το “Where is Gone?” με τη συμμετοχή της Rosalia εισβάλει στα ακουστικά και στην καρδιά μου, από τους πρώτους στίχους. Αίσθηση, παραγωγή, ερμηνείες. Eδώ η gothic μελαγχολία συναντά το ταπεραμέντο του “LUX” και νομίζω ότι για λίγο αλλάζουν χαρακτήρες. Μιλάνε για τον έρωτα, εστιάζοντας στην ιδέα του αν κάποιος αφήσει κάτι να πεθάνει μπορεί να είναι μια πράξη απελευθέρωσης και όχι απαραίτητα παραίτησης. Όλα αυτά υπό την συνοδεία εγχόρδων. Θεωρώ πως υπάρχει χημεία μεταξύ της Rosalia και του Chatten, απλά πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά σύμπαντα ως προσωπικότητες. Μου δημιούργησε την αίσθηση ενός κλασσικού, διαχρονικού κομματιού και θεωρώ πως έχει όλα τα φόντα να γίνει. Τώρα πρέπει να είμαι ειλικρινής. Νομίζω πως το “You Miss Me” μου άρεσε, το “Japan” μου φάνηκε αδιάφορο για το επίπεδο του δίσκου, και το “Intimate” για να ξεπεράσω το ντουέτο το άκουσα και τις 5 φορές. Τις πρώτες δύο η Rosalia ψιθύριζε “Baby, if it’s real// There’s no way I’m going back to how I feel”. Από την τρίτη ακρόαση και έπειτα είναι ένα ιδανικό κλείσιμο για τον δίσκο.
Εν κατακλείδι, το “Dopamine Chamber” μου άφησε μια σχεδόν μαγική αίσθηση. Εκείνη του μεσοδιαστήματος ανάμεσα σε μια πρωινή βόλτα υπό βροχή και μια διαδρομή με το αυτοκίνητο, όταν πια τα σύννεφα έχουν απομακρυνθεί και οδηγείς παρέα με τον εαυτό σου. Ένας δίσκος με εξαιρετική ροή, κινηματογραφική σκηνοθεσία ήχου και μια διαρκή εναλλαγή ανάμεσα στην ευφορία και τη μελαγχολία. Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτόν τον προσωπικό θάλαμο ντοπαμίνης, συνειδητοποίησα πως η μεγαλύτερη απόλαυση δεν βρίσκεται μόνο στην προσμονή ή στην ίδια την ακρόαση, αλλά και στην ανάγκη να μοιραστείς όσα ένιωσες. Τελικά, ίσως γι’ αυτό το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα στις 07:30 το πρωί ήταν εκείνα τα τρία άτομα με τα οποία ήθελα τόσο πολύ να πατήσω το play. Αν λοιπόν, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, σκέφτηκες κι εσύ κάποιον με τον οποίο θα ήθελες να μοιραστείς αυτή την εμπειρία, οργάνωσέ το. Στις 16 Οκτωβρίου ο θάλαμος ανοίγει για όλους.
