Η Εθνική Λυρική Σκηνή ανοίγει τη νέα καλλιτεχνική σεζόν 2025-2026 με ένα ρεπερτόριο γεμάτο πάθος, συγκίνηση, λάμψη και μουσική. Από την Τραβιάτα και τον Φάλσταφ του Βέρντι, την Κάρμεν του Μπιζέ ίσαμε την Τζοκόντα του Πονκιέλλι, την Άννα Μπολένα του Ντονιτσέτι και την Ιζαντόρα Ντακ της Στέλλας Μιχαηλίδου και του Κώστα Βόμβολου, το φετινό πρόγραμμα συνδυάζει κλασικά αριστουργήματα με τολμηρές νέες προτάσεις. Οι λυρικοί τραγουδιστές είναι οι άνθρωποι που πάνω στη σκηνή ενσαρκώνουν τους ρόλους ενώ εμείς αναπαυτικά καθόμαστε στις κόκκινες θέσεις της ΕΛΣ και τους απολαμβάνουμε. Θελήσαμε έτσι γι’ αλλαγή να τους δούμε καθισμένους στην πλατεία της ΕΛΣ ανάμεσα σε κοστούμια. Να τους γνωρίσουμε λίγο καλύτερα με αφορμή τους ρόλους τους στις φετινές παραγωγές με τα δικά τους λόγια. Δίχως παρτιτούρα και τις δικές τους νότες, αλλά μόνο τις δικές τους σκέψεις. Η ομάδα των ενδυματολόγων της ΕΛΣ μας άνοιξε το βεστιάριό της και μας έφερε κοστούμια και props από τις παραγωγές της. Καθίσαμε στην πλατεία, γελάσαμε πολύ και πιο πολύ μου άρεσε που ήταν όλοι τους μια ομάδα. Σαν να ‘χα μια dream team της ΕΛΣ από αυτές που κερδίζουν πρωταθλήματα. Καθίστε λοιπόν κι εσείς αναπαυτικά τώρα κι απολαύστε τους.
Ξεκινάμε με τη Δήμητρα Κωτίδου και τη Χρυσάνθη Σπιτάδη με την Τραβιάτα του Τζουζέππε Βέρντι στην αναβίωση του 2001. Είναι η παραγωγή που επέστρεψε από την Κίνα, η οποία αποθεώθηκε στις 13 και 14 Σεπτεμβρίου 2025 στο κατάμεστο Κέντρο Πολιτισμού και Τεχνών Γκουανγκμίνγκ και το ελληνικό κοινό θα απολαύσει ξανά (18, 19, 21, 23, 24, 26, 28, 30/7 2026). Τα κοστούμια που αγκαλιάζουν η Δήμητρα Κωτίδου και η Χρυσάνθη Σπιτάδη είναι από τον σκηνοθέτη, σκηνογράφο, ενδυματολόγο Νίκο Πετρόπουλο.
Δήμητρα Κωτίδου
«Το ντεμπούτο μου ως Βιολέτα στην Τραβιάτα του Βέρντι με την Εθνική Λυρική Σκηνή στην Κίνα ήταν μία από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες τής μέχρι τώρα πορείας μου. Κλήθηκα να ενσαρκώσω έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους του λυρικού ρεπερτορίου – έναν ρόλο που απαιτεί φωνητική ακρίβεια, τεχνική αρτιότητα, συναισθηματική ευφυΐα και βαθιά εσωτερική αλήθεια. Η Βιολέτα είναι ένας ρόλος που σε διαπερνά· σου επιτρέπει να γίνεις διάφανος, να αφήσεις τη φωνή και την ψυχή σου να πουν την αλήθεια.
Η σκηνοθεσία του Νίκου Πετρόπουλου, μαζί με τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, με μετέφεραν απευθείας στο Παρίσι του 19ου αιώνα, δίνοντάς μου το καλλιτεχνικό περιβάλλον να κινηθώ με ελευθερία και έμπνευση. Νιώθω πως εκεί, μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, μπόρεσα να ζήσω τη Βιολέτα ως υπαρκτό, βαθιά ανθρώπινο πλάσμα. Όπως σε κάθε ρόλο μου, έτσι και εδώ, ενσωμάτωσα τόσο προσωπικά βιώματα όσο και εξωτερικές πηγές έμπνευσης, εννοείται πάντα σε συμφωνία με τις πρωτότυπες σκηνοθετικές οδηγίες. Ένας πίνακας του Πωλ Ντελαρός, μια σκηνή από ταινία του Φελίνι, δύο αγαπημένοι στίχοι του Λαπαθιώτη, μια ανάμνηση από ένα πρόσφατο ταξίδι στο Παρίσι, οι ηχογραφήσεις της Κάλλας– όλα έγιναν υλικό που επηρέασε στιγμές της ερμηνείας μου.
Η έμπνευση βρίσκεται παντού, αρκεί να είμαστε ανοιχτοί να τη δεχτούμε. Εξάλλου, η ηρωίδα της Τραβιάτα βασίστηκε σε υπαρκτό πρόσωπο – στοιχείο που προσθέτει ακόμη μεγαλύτερο βάθος στην ερμηνεία της. Κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή, όπου κι αν βρίσκομαι στον κόσμο, επιδιώκω να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Το λυρικό θέατρο γεννά μέσα μου ένα δέος – από τις πρώτες στιγμές της προετοιμασίας στα παρασκήνια έως και πολύ μετά το κλείσιμο της αυλαίας. Αυτό με βοηθά να παραμένω όσο γίνεται πιο αυθεντική, ώστε ο θεατής να μπορέσει να με εμπιστευτεί, να αφεθεί, και ίσως να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του στον ρόλο μου. Πιστεύω βαθιά ότι μέσα από τη λυρική τέχνη μπορεί να γεννηθεί μια ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό, αλλά και μια τρυφερή υπενθύμιση: πως όσο μόνοι κι αν νιώθουμε, ποτέ δεν είμαστε πραγματικά μόνοι.
Η Βιολέτα είναι διαχρονική. Είναι νέα, παθιασμένη, διψασμένη για ζωή. Ερωτεύεται, θυσιάζεται, παλεύει για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά της, παραδίνεται… Το τραγικό της τέλος, για μένα, είναι από τους πιο σπαρακτικούς θανάτους του λυρικού ρεπερτορίου. Κι όμως, λίγο πριν το τέλος, της χαρίζεται μια τελευταία αγκαλιά – μια στιγμή λύτρωσης. Μέσα από τη Βιολέτα, ενώνω κι εγώ τη φωνή μου με κάθε γυναίκα που διεκδικεί το δικαίωμα να ζήσει ελεύθερα, να επιλέγει η ίδια τη ζωή της.
Στην Κίνα, το κοινό ήταν απρόσμενα θερμό και εκδηλωτικό. Μετά την παράσταση, οι θεατές περίμεναν υπομονετικά για μια φωτογραφία, μερικά λόγια, ένα αυτόγραφο. Με σταματούσαν φωνάζοντας «Βιολέτα» στον δρόμο, θέλοντας να μοιραστούν μαζί μου τη συγκίνησή τους. Ήταν μια υπέροχη εμπειρία. Μια απόδειξη πως η μουσική δεν χρειάζεται μετάφραση – αγγίζει απευθείας την ψυχή. Έπειτα από μια δεκαετία διεθνούς πορείας σε μεγάλα ευρωπαϊκά θέατρα, η πρόσκληση από την Εθνική Λυρική Σκηνή να εκπροσωπήσω τη χώρα μου σε μια διεθνή περιοδεία και να κάνω το ντεμπούτο μου ως Βιολέτα, είναι μεγάλη χαρά και τιμή για εμένα και αποτελεί ένα σημείο καμπής που ενώνει τη μέχρι τώρα πορεία μου στο εξωτερικό με την παρουσία μου στη σκηνή του εθνικού μας λυρικού θεάτρου, σε μια διεθνή στιγμή μεγάλης εμβέλειας. Ευχαριστώ θερμά την Καλλιτεχνική Διεύθυνση και όλους τους συνεργάτες που μου εμπιστεύτηκαν αυτόν τον εμβληματικό ρόλο. Το θερμό χειροκρότημα του κοινού αλλά και τη θερμή υποδοχή και υποστήριξη όλων των συναδέλφων εντός και εκτός σκηνής, ήταν η πιο μεγάλη ανταμοιβή.
Χρυσάνθη Σπιτάδη
«Η γνωριμία μου με τη Φλόρα Μπερβουά ξεκίνησε το 2019. Είναι ένας ρόλος αγαπημένος του οποίου το ντεμπούτο είχα την τύχη να κάνω στο Ηρώδειο με την ΕΛΣ δίπλα σε ξεχωριστούς συναδέλφους κι έκτοτε να ενσαρκώσω σε περισσότερες παραγωγές με διαφορετικές προσεγγίσεις. Πρόκειται για μια Παριζιάνα εταίρα, μια παρουσία δυναμική, κοσμική, μια λαμπερή οικοδέσποινα, φίλη της Βιολέτας Βαλέρι, η οποία δρα στον αντίποδα του δράματός της. Η ζωή για τη Φλόρα είναι ένα συνεχές παιχνίδι γλεντιού και φλερτ. Ο ρόλος αναδεικνύει το κοινωνικό περιβάλλον της εποχής, όπου η Φλόρα συμμετέχει αλλά και οργανώνει σουαρέ στον κύκλο της Βιολέτας, πιστή πάντα στις κοινωνικές συμβάσεις της Γαλλίας του 19ου αιώνα. Όταν κατά τη διάρκεια ενός σουαρέ η Βιολέτα προσβάλλεται δημόσια και ξεκινάει η πτώση της, η Φλόρα ως φίλη και γυναίκα συμμερίζεται το δράμα της και την υποστηρίζει. Σημείο συνάντησης με τη Φλόρα είναι η ανεμελιά και η ελαφρότητά της, η χαρά της για την παρέα, η κοινωνικότητά της και η σημασία γι’ αυτήν, της φιλίας και της ανθρώπινης υποστήριξης. Στον αντίποδα ξένη μοιάζει η πτυχή της κοινωνικής επιταγής και των συμβάσεων της εποχής και κυρίως η θέση και ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η γυναίκα στην κοινωνία και στην οικογένεια της εποχής.
Η Τραβιάτα του Νίκου Πετροπούλου, είναι μια ρεαλιστική, ιστορικά πίστη αλλά ταυτόχρονα ποιητική απεικόνιση του ρομαντικού Παρισιού του 19ου αιώνα. Προσωπικά πρόκληση αποτέλεσε η εκφραστική και κινησιολογική πιστότητα προκειμένου να μείνει κανείς αληθοφανής στην ιστορική απόδοση. Τον Σεπτέμβριο του 2025 με όχημα την Τραβιάτα είχαμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε στη Σεντσέν της Κίνας. Το ταξίδι αυτό ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Το κοινό μάς αγκάλιασε θερμά, με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, εκφράζοντας βαθιά συγκίνηση κι απρόσμενη ευγνωμοσύνη για την εμπειρία αυτού του είδους μουσικού θεάτρου. Το θερμό γενναιόδωρο χειροκρότημα ήταν απόδειξη ότι η μουσική και το θέατρο υπερβαίνουν τα πολιτισμικά και γλωσσικά όρια, συγκινούν κι ενώνουν. Η γνωριμία με διαφορετικούς ρόλους, νέα πρόσωπα και πολιτισμούς που με κοινό τόπο την τέχνη, την προσεγγίζουν ο καθένας με τον τρόπο του, ήταν ένα από βασικά χαρακτηριστικά που με γοήτευσαν στο επάγγελμα του λυρικού τραγουδιστή. Η επαφή με καθετί νέο και διαφορετικό σε κάθε ρόλο, όπως αυτός της Φλόρας, είναι ένα πολύτιμο ταξίδι που εξελίσσει και πλουτίζει».
Σειρά έχει ο Γιάννης Καλύβας από την Τζοκόντα του Αμίλκαρε Πονκιέλλι, τη μεγάλη συμπαραγωγή με το Πασχαλινό Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ και τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου (1, 4, 7/11/2025). Το prop που κρατά ο Γιάννης Καλύβας είναι από την ενδυματολόγο Άνμαρι Γουντς.
Γιάννης Καλύβας
«Τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο έχω τη χαρά να συμμετέχω σε αρκετές παραγωγές της ΕΛΣ υποδυόμενος ρόλους άλλοτε κεντρικούς και άλλοτε θα έλεγα “υποστηρικτικής φύσεως”. Και για τους δεύτερους θα ήθελα να μιλήσω. Αρχίζω τη σεζόν με τον Ιζέπο στην όπερα Τζοκόντα του Πονκιέλλι. Ο ρόλος αυτός δεν ανήκει στον πυρήνα των πρωταγωνιστών της όπερας εντούτοις παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής. Συγκεκριμένα ως υποτακτικός γραφέας του Βαρνάβα συντάσσει το γράμμα με το οποίο αποκαλύπτεται μια ερωτική προδοσία. Πάντα είναι κομβικοί τέτοιοι χαρακτήρες καθότι συμβάλουν στη δημιουργία ενός δραματουργικού στοιχείου το οποίο με τη σειρά του είναι αλληλένδετο, είτε ως αίτιο είτε ως συνέπεια, με τη σκηνική εξέλιξη των γεγονότων. Χωρίς τους “λακέδες”, τους υπηρέτες, τους “σπιούνους”, τους αγγελιαφόρους, τους προδότες δεν θα είχαμε τίποτα άλλο παρά ιστορίες ακίνητες αφηγηματικά. Απλοϊκά μιλώντας χωρίς ίντριγκα δεν υπάρχει έρωτας, χωρίς έρωτα δεν υπάρχει προδοσία, ανυπεράσπιστη τιμή και εκδίκηση.
Όσον αφορά εμένα προσωπικά θα έλεγα ότι τέτοιου είδους ρόλοι ενεργοποιούν άμεσα το υποκριτικό μου ένστικτο και με ωθούν σε κάτι παραπάνω από μια απλή παρουσίαση του μουσικού σκέλους τους. Ειδικά η μαγεία του να μπορέσω να εμβαθύνω στις γενικότερες κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις κάθε χωροχρονικού πλαισίου στο οποίο ορίζεται μια όπερα και να αντιληφθώ πως αυτές έχουν διαμορφώσει τους χαρακτήρες του έργου, μου δίνει τη δυνατότητα να εμφανίζομαι ως ολοκληρωμένη οντότητα/χαρακτήρας σε κάθε στιγμή του έργου. Οι λιμπρετίστες δεν περιγράφουν εις βάθος δευτερεύοντες χαρακτήρες και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να νοηματοδοτηθεί η ύπαρξή σου δραματουργικά. Είναι πολύ ευχάριστο ότι τον τελευταίο καιρό αρκετοί σκηνοθέτες στοχεύουν στο να δικαιολογήσουν την ύπαρξη κάθε σκηνικά εμπλεκόμενου. Και μην ξεχνάμε πως ανάμεσα σε σημεία μουσικής μέθεξης και cliff hanging στιγμές, ο θεατής έχει την ανάγκη να ανασάνει να αποφορτιστεί με μια σύντομη μουσική παρουσία, στην περίπτωσή μου πιο εύθυμη, και σκόπιμα από τους συνθέτες τοποθετημένη.
Δεν συνηθίζω να ταυτίζομαι με τους ρόλους που υποδύομαι, απλά χρησιμοποιώ λίγο Καλύβα σε καθέναν από αυτούς. Ο “παλιάτσος” στην καθημερινή παρέα βρίσκει τη διέξοδό του on stage. Αντίστροφα δεν παραλείπω να παρατηρώ και τις αρνητικές αποχρώσεις των χαρακτήρων αυτών και να επιμένω να απομακρύνω τον Γιάννη από αντίστοιχες ατραπούς. Διότι η κάθαρσή μου ως καλλιτέχνη πραγματώνεται στην καθημερινή σκηνική έκθεση και παρουσίαση της ίδιας μου της ψυχής».
Επόμενος είναι ο Μάριος Σαραντίδης από την Ιζαντόρα Ντακ των Στέλλα Μιχαηλίδου / Κώστα Βόμβολου, ένα μιούζικαλ για όλη την οικογένεια (6, 7, 14, 21, 24, 28/12 2025 και 3, 4/1 2026). Το καπέλο που βαστά και φορά ο Μάριος Σαραντίδης είναι από την ομώνυμη παράσταση από τον ενδυματολόγου Κέννυ ΜακΛέλλαν.
Μάριος Σαραντίδης
«Αφοβία. Προσωπικότητα. Θάρρος.
Ισιδώρα Ντάνκαν· το νέο που τρομάζει το παλιό.
Ευφυία εναντίον συντηρητισμού.
Ανοιχτοσιά·
Ανοιχτή καρδιά που εμπεριέχει κατανόηση. Οι νόρμες κατέρρευσαν. Πληγές αδιόρατες.
Οι πεφωτισμένες προσωπικότητες- φαντάσματα.
Ακόλουθοι σε υποταγή, πνευματική.
Τί έρχεται;
Πανδαμάτωρ χρόνος σε στάση.
Όχι, δεν θα κάνω πίσω. Εναλλαγή.
Το σώμα σου περιφέρεται σαν να λάμνει.
Ακριβώς! Όπως και η καρδιά και το πνεύμα.
Καριέρα· αστείο της εποχής.
Ετικέτα «παιδικό».
Περιφέρεται παντού. Μύθος είναι! Καλά κάνει.
ΕΓΩ.
Μάριος Σαραντίδης του Στυλιανού και της Αμαλίας.
Ταυτότητα: διαφορετικός
Ρόλος: Κύριος
Coup de pied ως κωμικός.
Μη σταματάς Ισιδώρα, συνέχισε!
Όραμα στο σκοτάδι της μετριότητας.
«Δήθεν» θα πουν.
Θυμός
Με
Ρομαντισμό.
Έτσι είναι η τέχνη. Φαντάζομαι· ή όχι;
Πες!».
Μπήκαμε νοητά πια στη νέα χρονιά και συνεχίζουμε με τη Νεφέλη Κωτσέλη και τη Μαριλένα Στριφτόμπολα και την αναβίωση του 2023 της όπερας Φάλσταφ του Τζουζέππε Βέρντι (15, 18, 21, 26/2 και 1, 5/3 2026). Οι μάσκες είναι από τον ενδυματολόγο Γιώργου Σουγλίδη.
Νεφέλη Κωτσέλη
«Στη νέα καλλιτεχνική σεζόν που ξεκινά στην Εθνική Λυρική Σκηνή το 2025-2026 έχω τη χαρά καθώς και την ανυπομονησία να συμμετάσχω στην όπερα του Verdi, Falstaff, ενσαρκώνοντας τον ρόλο της Miss Quickly- μια πονηρή, κακεντρεχή και απολαυστικά υπαινικτική φιγούρα, που λειτουργεί ως αγγελιαφόρος, ενορχηστρώνοντας χαοτικές καταστάσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες. Η αλήθεια είναι πως, βρισκόμενη ακόμη στη διαδικασία προσέγγισης του ρόλου, νιώθω πως τον προσεγγίζω περισσότερο από απόσταση.
Παρ’ όλο που η Miss Quickly διαχειρίζεται τις καταστάσεις με χιούμορ, παιχνιδιάρικη ειρωνεία και ένα σχεδόν αφοπλιστικό θράσος, όλα αυτά απέχουν αρκετά από τον δικό μου τρόπο αντιμετώπισης των ανθρώπων και των αδυναμιών τους. Ο χαρακτήρας της έχει κάτι το θεατρικά διογκωμένο, σχεδόν καρικατουρίστικο, και αυτό απαιτεί από εμένα να σπάσω τις προσωπικές μου άμυνες και να κινηθώ ερμηνευτικά σε περιοχές λιγότερο οικείες.
Ένας από τους τρόπους που με βοηθούν να μπω στην ατμόσφαιρα του έργου είναι να επιστρέφω ξανά και ξανά στην ιστορική σκηνοθεσία του Giorgio Strehler από το 1980, όπως αναβιώνεται, για παράδειγμα, από τη Σκάλα του Μιλάνου για την καλλιτεχνική περίοδο 2024–25. Μέσα από εκείνη τη σκηνική προσέγγιση, αισθάνομαι πως πλησιάζω τον τρόπο με τον οποίο το έργο ίσως «γεννήθηκε» στο μυαλό του Verdi – με την ελαφρότητα, το χιούμορ και τη λεπτότητα που απαιτεί η όψιμη δημιουργία του. Αυτή την περίοδο, η προσέγγισή μου στον ρόλο είναι ακόμα κυρίως εσωτερική — μελετώ τη μουσική, παρακολουθώ σκηνοθετικές εκδοχές και προσπαθώ να κατανοήσω τη λειτουργία της Quickly μέσα στην αφήγηση. Είναι ένας ρόλος που απαιτεί συντονισμό, θεατρική ακρίβεια και μουσικό ένστικτο, καθώς η ενέργειά της κινείται συνεχώς μεταξύ των άλλων χαρακτήρων. Ίσως γι’ αυτό με έλκει και ταυτόχρονα με δυσκολεύει: γιατί με αναγκάζει να δω τον εαυτό μου σε μια εκδοχή πιο τολμηρή, πιο υπόγεια, πιο χιουμοριστική. Ανυπομονώ να τη δω να ζωντανεύει μέσα από το σώμα μου – όχι μόνο για να την καταλάβω καλύτερα, αλλά και για να ανακαλύψω πλευρές του εαυτού μου που ενδεχομένως δεν γνώριζα».
Μαριλένα Στριφτόμπολα
«Ο ρόλος που θα υποδυθώ είναι της Νανέτα από την όπερα Φάλσταφ του Τζουζέππε Βέρντι. Έχω την τύχη να υποδύομαι ξανά τον συγκεκριμένο ρόλο φέτος, τον οποίο είχα ερμηνεύσει για πρώτη φορά στην ίδια παραγωγή της ΕΛΣ το 2023. Η εξαιρετική συνεργασία με τον σκηνοθέτη Stephen Langridge και το υπέροχο κλίμα με όλους τους συντελεστές, έκαναν τη συμμετοχή μου μία από τις πιο όμορφες εμπειρίες της καλλιτεχνικής μου πορείας.
Όσον αφορά τη δράση της στην όπερα, η νεαρή κόρη της οικογένειας Φορντ, Νανέτα, ερωτευμένη με τον Φέντον, λειτουργεί ως η νεανική και ρομαντική φωνή ανάμεσα στις ίντριγκες, τις συνωμοσίες και τα τεχνάσματα που αναπτύσσονται γύρω από τους κεντρικούς χαρακτήρες. Η Νανέτα βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες: Από τη μια είναι η βαθιά επιθυμία της να αγαπήσει ελεύθερα και από την άλλη η πίεση που της ασκείται από τον πατέρα της για να πράξει σύμφωνα με σχέδια που δεν ανταποκρίνονται στις δικές της επιθυμίες. Εκείνη, επιλέγει τελικά να αντισταθεί σε αυτές τις πιέσεις που την θέλουν αποκατεστημένη με τον επιφανή Δόκτωρα Κάιους, έναν άντρα μεγαλύτερης ηλικίας με κύρος στην τοπική κοινωνία. Θέλει δηλαδή να έχει την ελευθερία της επιλογής για μια σχέση βασισμένη στον έρωτα. Εκτός από τον προσωπικό της έρωτα, η Νανέτα παρακολουθεί τις εξελίξεις που συμβαίνουν γύρω της και συμμετέχει. Χαρακτηριστική στιγμή είναι η συμμετοχή της στη φάρσα του δάσους. Μεταμφιεσμένη σε “βασίλισσα των νεράιδων” δημιουργεί ατμόσφαιρα παραμυθιού και η φωνή της αποτελεί την κεντρική δύναμη της σκηνής τρομάζοντας τον Φάλσταφ.
Το σημείο, το οποίο ταυτίζομαι με τη Νανέτα είναι η στάση της να ακολουθεί την καρδιά της και τις επιθυμίες της, ακόμα κι όταν οι συνθήκες γύρω δείχνουν να προστάζουν κάτι διαφορετικό. Όπως εκείνη τόλμησε να ακολουθήσει τα θέλω της και να αντισταθεί στις πιέσεις γύρω της, έτσι και εγώ υποστήριξα προσωπικές μου αποφάσεις και επιλογές ακόμα και όταν το περιβάλλον μου είχε αντίθετη άποψη. Αυτή η μικρή καθημερινή επανάσταση να μένω πιστή σε όσα πραγματικά θέλω είναι τελικά που κάνει τις επιλογές μου τόσο ουσιαστικές και αληθινές. Εύχομαι να παραμένω πάντα μια Νανέτα, να πορεύομαι με οδηγό την καρδιά, να αντιστέκομαι στις συμβάσεις και να βρίσκω την αλήθεια μου μέσα από την αγάπη».
Λίγο πριν το τέλος η Μιράντα Μακρυνιώτη στην όπερα Άννα Μπολένα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι (26, 29/3 και 2, 5, 15, 19/4 2025). Το κοστούμι που αγκαλιάζει τη Μιράντα είναι του Νίκου Γεωργιάδη για την παραγωγή του 2000 και τα καινούρια σκηνικά του Λέσλι Τράβερς θα συνομιλούν με τα ιστορικά κοστούμια του Νίκου Γεωργιάδη.
Μιράντα Μακρυνιώτη
«Είναι πάντοτε βαθιά συγκινητικό και ταυτόχρονα τρομακτικό για έναν ερμηνευτή, όταν φτάνει η στιγμή να ενσαρκώσει επί σκηνής έναν ρόλο που κουβαλά μέσα του ως όνειρο από τα μαθητικά του χρόνια. Έτσι κι εγώ, πέρα από τον φόβο των ίδιων μου των προσδοκιών, αισθάνομαι χαρά και ευγνωμοσύνη που μου δίνεται η ευκαιρία να ερμηνεύσω τον ρόλο της Τζοβάννα Σεϋμούρ στην Άννα Μπολένα του Γκαετάνο Ντονιτσέττι – σε μουσική διεύθυνση Ζακ Λακόμπ και σκηνοθεσία Θέμελη Γλυνάτση – έναν ρόλο όχι και τόσο μονοδιάστατο, αλλά ευφυώς ψυχολογικά σκιαγραφημένο από τον λιμπρετίστα F. Romani και από τον ίδιο τον συνθέτη.
Ως ιστορικό πρόσωπο, η Τζοβάννα Σεϋμούρ υπήρξε η τρίτη σύζυγος του Ερρίκου Η’ και διάδοχος της Άννα Μπολένα. Ωστόσο, η πλοκή της όπερας δεν επικεντρώνεται στη βασιλεία της, αλλά στα γεγονότα που οδήγησαν στην πτώση της προκατόχου της. Αυτό που καθιστά σύνθετο και απαιτητικό τον συγκεκριμένο ρόλο – πέρα από τις τεχνικές του δυσκολίες, καθώς κινείται σε αρκετά ψηλή φωνητική γραμμή και εμπεριέχει τα ιδιαίτερα ποικίλματα του bel canto – είναι η εσωτερική σύγκρουση. Δεν είναι απλά η επόμενη «εκλεκτή» του βασιλιά είναι μια γυναίκα διχασμένη μεταξύ ηθικής, συναισθήματος και φιλοδοξίας – κάτι που είναι τόσο απλόχερα δοσμένο μέσα από τη μουσική και το κείμενο, και που ως ερμηνεύτρια οφείλω να αποδώσω αλλά και να εξελίξω.
Η πραγματική πρόκληση για εμένα στην ερμηνεία κάθε ρόλου δεν είναι μόνο να εντοπίσω τα σημεία ταύτισης – εν προκειμένω, δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ με την ολότητα του χαρακτήρα της Τζοβάννα (ένα από τα βασικά της κίνητρα είναι η επιθυμία για εξουσία, κάτι που απέχει από τις δικές μου αξίες). Μπορώ όμως, να κατανοήσω τις ανθρώπινες ποιότητες που φέρει και να συνδεθώ με τα συναισθήματά της: την ενοχή και τη συμπόνια που νιώθει για την Άννα, τον έρωτα για τον Ερρίκο, ακόμα και τον φόβο για μια μοίρα ίδια με εκείνη της βασίλισσας.
Η πρόκληση, λοιπόν, είναι να μεταφέρω την ιστορία της επί σκηνής και να την μετατρέψω σε μια αληθινή, προσωπική αφήγηση. Αν και βρίσκομαι ακόμη στο αρχικό και – αναπόφευκτα – άχαρο στάδιο της μουσικής μελέτης (άλλωστε οι παραστάσεις της παραγωγής ξεκινούν τον Μάρτιο του 2026), μπορώ να πω με σιγουριά ότι ανυπομονώ για τη δημιουργική περίοδο των σκηνικών προβών και για τη διάδραση με έναν εξαιρετικό θίασο, υπό την καθοδήγηση του Θέμελη Γλυνάτση».
Κλείνουμε με τον Νίκο Κοτενίδη και την Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ, μια συμπαραγωγή του Palazzetto Bru Zane – Centre de musique romantique française, με την Όπερα της Ρουέν και τη Βασιλική Όπερα των Βερσαλλιών (30/3, 2,3,5,7,14,17,20,24,26,28/5 και 4/6 2025). Το κοστούμι είναι από την παραγωγή του 2007 για το Ηρώδειο από την ενδυματολόγο Άλισον Τσίττυ.
Νίκος Κοτενίδης
«Στη φετινή καλλιτεχνική χρονιά της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχω τη χαρά και την τιμή να συμμετέχω στην παραγωγή Carmen του Georges Bizet. Πρόκειται για μια εξαιρετικά σημαντική παράσταση, καθώς αποτελεί πιστή αναβίωση της παγκόσμιας πρώτης παρουσίασης της όπερας, η οποία δόθηκε το 1875 στην Όπερα Κομίκ του Παρισιού.
Στην παραγωγή αυτή θα ερμηνεύσω τον ρόλο του Εσκαμίγιο, ενός διάσημου ταυρομάχου, μια φιγούρα που στην ισπανική κοινωνία, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φήμη, τη δόξα, τον ανδρισμό και τη λάμψη. Ο Εσκαμίγιο είναι ένας άντρας γεμάτος αυτοπεποίθηση, γοητεία, πάθος για τη ζωή και την ελευθερία. Από την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή, φέρνει μαζί του μια αύρα δύναμης και μαγνητισμού – χαρακτηριστικά που μοιράζεται και με την Κάρμεν, στοιχεία που τους οδηγούν σε έναν παθιασμένο έρωτα. Για μένα ο Εσκαμίγιο είναι ένας χαρακτήρας με έλεγχο, αυτοκυριαρχία και εσωτερική ισορροπία. Είναι σίγουρος για τον εαυτό του, χωρίς να γίνεται αλαζόνας. Αν και φαινομενικά ατρόμητος, έχει πλήρη επίγνωση τόσο του κινδύνου που αντιμετωπίζει στην αρένα, όσο και του ρίσκου που παίρνει στον έρωτα.
Το βασικό σημείο ταύτισής μου με τον Εσκαμίγιο είναι το πάθος για τη ζωή και η αφοσίωση στις αξίες του, ανεξαρτήτως φόβου ή κινδύνου. Η αδρεναλίνη με την οποία ζει, είναι κάτι που αναζητώ κι εγώ – τόσο στην καθημερινότητά μου όσο και πάνω στη σκηνή. Ίσως αυτός είναι και ο βασικός λόγος που αγαπώ τόσο πολύ αυτό που κάνω. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορώ να ταυτιστώ με την ιδιότητά του ως ταυρομάχου. Είμαι κάθετα αντίθετος σε κάθε μορφή βίας και δεν θα μπορούσα ποτέ να αντλήσω ευχαρίστηση από τον βασανισμό ενός αβοήθητου πλάσματος.
Μία από τις πρώτες όπερες που είδα ως παιδί σε βίντεο – και αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθώ με το λυρικό τραγούδι – ήταν η Carmen, με τη σπουδαία Ελληνίδα μέτζο σοπράνο Αγνή Μπάλτσα στον ομώνυμο ρόλο και τον Samuel Ramey ως Εσκαμίγιο. Ο δυναμισμός και η αυτοπεποίθηση με την οποία ερμήνευσε την πασίγνωστη άρια “Votre toast”, όπου υμνεί την ανδρεία και τη δόξα των ταυρομάχων, με σημάδεψε και με ενέπνευσε να ονειρευτώ, να ερμηνεύσω κι εγώ κάποτε αυτόν τον ρόλο. Είναι, λοιπόν, μεγάλη μου χαρά που θα έχω την ευκαιρία να ενσαρκώσω έναν από τους πιο αγαπημένους μου ρόλους, δίπλα σε τόσο αξιόλογους και καταξιωμένους καλλιτέχνες».
Εύχομαι να σας ήταν μια ευχάριστη διαδρομή εικόνας και σκέψεων, αυτή που μόλις διαβάσατε, των λυρικών τραγουδιστών της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Τους ευχαριστώ τους λυρικούς που συμμετείχαν σ’ αυτό και βαστώ ότι ήταν όλοι τους κατά τη διάρκεια της φωτογράφησης μια παρέα δίχως γκρίνια και σοβαροφάνεια. Μια dream team της Λυρικής που κι εσείς μετά το χειροκρότημα αν δεν διστάσετε να τους πείτε συγχαρητήρια στα καμαρίνια ή στην έξοδο εσείς θα χάσετε, γιατί θα σας καλοδεχτούν και θα σας χαμογελάσουν ζεστά. Καλή σεζόν και επιτυχίες πολλές να έχετε λυρικοί.
