Η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση από τις 5 έως τις 7 Ιουνίου μεταμορφώνεται σε μια φανταστική Αυστραλία μέσα από το νέο πολυμεσικό εγχείρημα του The Boy (Αλέξανδρου Βούλγαρη) με τίτλο: «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία». Συναυλίες, κινηματογράφος, περφόρμανς, εγκαταστάσεις και φωτογραφία συνθέτουν ένα τριήμερο καλλιτεχνικό takeover σε όλους τους χώρους της Στέγης.
Η γέννηση του πρότζεκτ προέκυψε από τη μακροχρόνια «εμμονή» του δημιουργού με μια χώρα που δεν επισκέφθηκε ποτέ, αλλά μετέτρεψε σε προσωπικό μύθο και τόπο καλλιτεχνικής εξερεύνησης. Η Φλομαρία Παπαδάκη είναι ηθοποιός με καταγωγή από την Κρήτη, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Στο θέατρο έχει παίξει στην Παρεξήγηση του Γιάννη Χουβαρδά, σε παραστάσεις του Γιάννη Σκουρλέτη με τους Bijoux de kant και στον κινηματογράφο που τόσο αγαπά στο Animal της Σοφίας Εξάρχου, στο Arcadia του Γιώργου Ζώη, στη Μάργκο του The Boy και σε πολλές μικρού μήκους.
Με αφορμή τη συμμετοχή της ως ηθοποιού, περφόμερ και χορογράφου στο «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» μίλησα μαζί της. Συνομιλήσαμε τηλεφωνικά και δεν είχαμε καλό σήμα. Σαν να κάναμε υπεραστική κλήση Αθήνα – Αυστραλία. Όσο κι αν επέμενα να την πείσω να πάει στην Αυστραλία δεν ήθελε εκτός αν της κάνανε δώρο τα εισιτήρια. Οπότε βίζα δεν θα της δώσω αλλά συγχαρητήρια για το χιούμορ της και τον τρόπο που σκέφτεται και επικοινωνεί τις σκέψεις της.
Στο «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία», Φλομαρία εμπλέκεσαι και στο δημιουργικό του μέρος όχι μόνο ως ηθοποιός.
Πέρα από τον ρόλο μου ως ηθοποιός σε αυτό, κρατώντας τον χαρακτήρα της Μιράντα στη μεγάλου μήκους που κάναμε με τον Αλέξανδρο μαζί για τη Στέγη, το «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» και τη μικρού μήκους που κάναμε που λέγεται “Night fall in the ti-tree” και την περφόρμανς – συναυλία που θα κάνουμε την Παρασκευή και το Σάββατο στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης, έχω στήσει, έχω «χαρτογραφήσει» και χορογραφήσει την περφόρμανς στην Κεντρική σκηνή, όπου εκεί έχουμε ένα live με τον The Boy – σε κάποιο βαθμό όπως τον ξέρουμε και τον αγαπάμε- αλλά σε διάλογο με τη Μιράντα, την Ίρμα, την Τζόαν, τη Σάρα και τη Μάριον που είναι τα κορίτσια της ταινίας.
Το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» να το λέμε πρότζεκτ; Πώς να το λέμε;
Η Στέγη το λέει το Takeover του The Boy στην Στέγη. Το προσδιορίζει έτσι γιατί μέσα σε αυτή τη δουλειά καταλαμβάνει κάπως όλους τους χώρους της Στέγης. Από το μείον ένα που έχει την προβολή της ταινίας μας «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» και την φωτογραφική έκθεση της Μυρτώς Τζίμα με τίτλο “Into Temptation Safe In The Wide Open Arms Of Hell”, στο ισόγειο που έχει ηχητικά installations από τη Δεσποινίς Τρίχρωμη και γλυπτική δουλειά του Κωνσταντίνου Λαμπρίδη και σε όλα τα φουαγιέ της Στέγης μέχρι και την Κεντρική Σκηνή που έχουμε τη συναυλία αλλά και στη Μικρή Σκηνή που είναι το κινηματογραφικό αφιέρωμα στις αυστραλιανές ταινίες που διάλεξε ο Αλέξανδρος. Τα πάντα παντού.
Εσύ αυτό πώς θα το ονόμαζες;
Θα το ονόμαζα ένα όνειρο του Αλέξανδρου που στην πορεία έγινε και δικό μου.
Και πώς έγινε δικό σου; Ήθελες να πας κι εσύ στην Αυστραλία και δεν τα κατάφερες;
Όχι, όχι. Όλο αυτό ξεκίνησε επειδή ο Αλέξανδρος με πήρε στο τηλέφωνο και μου είπε «Κοίτα να δεις, εγώ έχω ένα κόλλημα με την Αυστραλία και λέω να κάνουμε αυτό». Και εγώ του είπα ΟΚ, μην γνωρίζοντας τίποτα για την Αυστραλία και τίποτα από όλα αυτά που εκείνος μέσα στα χρόνια έχει ψάξει και αγαπήσει στην Αυστραλία. Και κάπου εκεί διαβάζοντας και συζητώντας με τον Αλέξανδρο, άρχισα να βρίσκω δικά μου ενδιαφέροντα, επιθυμίες, όνειρα και σκέψεις που μπορεί να μην έχουν να κάνουν αυτά καθαυτά με τη χώρα. Η Αυστραλία είναι ένας αληθινός τόπος, ένας φαντασιακός τόπος, ένας πολύ μακρινός τόπος, αλλά παράλληλα κι ένας πολύ κοντινός. Αν την κοιτάξεις μας μοιάζει πολύ, έχουμε την αίσθηση ότι είναι μια χώρα αχαρτογράφητη, μια μακρινή ήπειρος για την οποία δεν ξέρουμε τίποτα.
Εσύ πού δεν έχεις ταξιδέψει ποτέ; Υπάρχει κάποιος τόπος που θα ήθελες να επισκεφτείς, που σου προκαλεί μια μαγεία;
Ο κόσμος ολόκληρος. Όπου έχω ταξιδέψει μέχρι τώρα στη ζωή μου είναι ένα κομματάκι απ’ όλα τα ταξίδια που θα ήθελα να έχω κάνει.
Στο όνειρο του The Boy μπήκες κι εσύ μέσα, πώς το βιώνεις εσύ αυτό το όνειρο;
Αρχικά με ενδιαφέρει πάρα πολύ και μ’ αρέσει πολύ να δουλεύω με ανθρώπους που είναι καλοί. Με τους οποίους να μπορείς να ανταλλάξεις ιδέες και να επικοινωνήσεις ελεύθερα. Μου αρέσει πάρα πολύ να δουλεύω με σκηνοθέτες που έτσι και αλλιώς αντιμετωπίζουν τον ηθοποιό σαν συνδημιουργό και όχι σαν εργαλείο και το οποίο αυτό είναι κάτι που ο Αλέξανδρος το κάνει κατά κόρον. Και δεν λέω για τώρα εξαιτίας αυτού που κάνουμε έχω και μία άλλη ιδιότητα, αλλά το κάνει έτσι κι αλλιώς και είναι και άνθρωπος που διαλέγει τους συνεργάτες του για αυτό που είναι. Επίσης είναι φίλος μου, οπότε είμαι πάρα πολύ χαρούμενη να δουλεύω μέσα σε τόσο υπέροχες συνθήκες και νομίζω ότι το πραγματικό όνειρο ας πούμε, επειδή μιλάμε για όνειρα και φαντασιώσεις αυτό είναι: δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από την απόλαυση που σου δίνει αυτό.
Είπες ότι είναι φίλος σου ο The Boy, γιατί τον έχεις φίλο τον συγκεκριμένο άνθρωπο;
Γιατί είναι καλός! Θέλω να πω ότι είναι πολύ έξυπνος. Αστείος είναι, έχει φοβερή φαντασία, είναι φοβερά εμπνευστικό το να μιλάς μαζί του, αλλά πέρα από όλα αυτά στην πραγματικότητα, φίλο τον έχεις γιατί είναι καλός.
Η Αυστραλία ήτανε για κάποιους ένας τόπος επαγγελίας, τόπος ευκαιριών. Έχει το ονειρικό αυτό μέσα.
Ναι, όμως είναι και ένα όνειρο το οποίο έχει χτιστεί πάνω στο αίμα βέβαια, όπως και κάπως όλα τα όνειρα της δυτικής αποικιοκρατίας έχουν χτιστεί πάνω στο αίμα. Οπότε είναι ένας τόπος πολύ πολύ σκοτεινός παράλληλα. Είναι πολλά όνειρα και πολλοί εφιάλτες που δεν είναι δικοί μας εφιάλτες αλλά εφιάλτες που κάπως μας αφορούσαν ή θα έπρεπε να μας αφορούν ανέκαθεν.
Υπάρχει μια δομή πίσω από το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία»; Είναι το όνειρο του Τhe Βoy, είναι η δική του οπτική. Υπάρχει ένα πρόγραμμα το οποίο μπορεί κάποιος να περάσει από την αρχή μέχρι το τέλος της ημέρας. Οπότε έχουν μια ακολουθία αυτά;
Μπορούμε να πούμε ότι ξεκινάμε από το φουαγιέ και έχουμε ένα καλωσόρισμα στην Αυστραλία με πιο φιλικούς και ανάλαφρους όρους και κατεβαίνουμε στο -1 και δούμε την ταινία «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» και την έκθεση ζωγραφικής της Μυρτώς Τζίμα που είναι σε διάλογο με την ταινία. Και μετά καθώς περιηγούμαστε στα φουαγιέ της Στέγης για να φτάσουμε να δούμε τη συναυλία, αρχίζουμε να μπαίνουμε σιγά σιγά σε κάτι όλο και πιο σκοτεινό, για να φτάσουμε στη συναυλία και να δούμε όλα τα στοιχεία που συναντήσαμε μέχρι τώρα να ενώνονται μεταξύ τους. Λέξεις που ακούσαμε, φωτογραφίες, ήχοι, χρώματα και πολύ απλά τα κορίτσια της ταινίας «Μαραλίνγκα Μανινγκρίντα Μανταμαρού» οι Ροζαλίντα Χότζα, Μελίνα Ραχιώτη-Ρηγοπούλου, Μαίρη Γιαννούλα πάνω στη σκηνή ως οι χαρακτήρες που είδαμε στην ταινία. Για να φτάσουμε εκεί κάπως θα λέγαμε στο πιο ονειρικό σημείο του όλου πρότζεκτ, και με το φανταστικό animation που έκανε η Ειρήνη Βιανέλλη που είναι και αυτό κομμάτι της συναυλίας μας και θα προβληθεί παράλληλα. Είναι ένα όνειρο, ένας εφιάλτης, ένα ταξίδι.
Τι απολαμβάνεις Φλομαρία πιο πολύ; Ένα γύρισμα κινηματογραφικό, μια περφόρμανς, έναν ρόλο;
Αγαπώ πάρα πολύ το σινεμά. Απολαμβάνω το γύρισμα, το κινηματογραφικό, απολαμβάνω τις ταινίες και να παίζω σε αυτές, να τις βλέπω, να μιλάω για αυτές. Είναι ο λόγος για τον οποίο έγινα ηθοποιός, νομίζω ότι το σινεμά είναι αυτό το μέσο που μου επιτρέπει να εκφράσω τον εαυτό μου με τον πιο ειλικρινή τρόπο που έχω βρει μέχρι τώρα. Σε ό,τι έχει να κάνει με το θέατρο και την περφόρμανς εξερευνώ. Με ενδιαφέρει πολύ αλλά ακόμα το ψάχνω το τι με αφορά εκεί και το τι θέλω να κάνω. Κάτι πολύ σημαντικό είναι ότι τους ρόλους δεν τους ψάχνω, ψάχνω τους ανθρώπους. Εντάξει, αυτό το λένε πολλοί ηθοποιοί και το λένε για κάποιο λόγο όντως.
Έχοντας κάνει και πρόβες για το Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία τι απολάμβανες σε αυτές;
Απολαμβάνω την ελευθερία που δίνουμε και παίρνουμε. Τα πειράματα που κάνουμε και προσπαθούμε να τα αντιμετωπίσουμε με ελαφρότητα, ανοιχτωσιά και καλοσύνη.
Αυτό που θυμάσαι πολύ έντονα που σου έχει μείνει από όλη αυτή τη διαδικασία των προβών;
Υπάρχει ένα απόσπασμα που ακούγεται στην Κεντρική Σκηνή στην περφόρμανς μας, που είναι από ένα ποίημα της Oodgeroo Noonuccal που ήταν Αβορίγινας ποιήτρια και λέει ότι όταν πεθαίνει η φυλή μας πεθαίνει και η γη μας. “The scrubs are gone, the hunting and the laughter. The eagle is gone, the emu and the kangaroo are gone from this place. The bora ring is gone. The corroboree is gone. And we are going”.
Να σε πάω τώρα στις 5 του μήνα που ξεκινάτε; Πώς θα νιώθεις;
Θα έχω πολύ άγχος. Σίγουρα πάρα πολύ άγχος και θα σκέφτομαι ότι τι παρανοϊκή είναι αυτή η δουλειά που κάνουμε και πώς είναι δυνατόν κάποιος να διαλέγει να κάνει αυτό το παρανοϊκό πράγμα, όπως να σκέφτεται να στέκεται πίσω από τη σκηνή του θεάτρου στο σκοτάδι και να ετοιμάζεται να βγει. Και μετά θα νιώθω μάλλον ότι έκανα κάτι που είχε νόημα για μένα και για εμάς, οπότε θα νιώθω χαρά.
Ποιον αφορά το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία»;
Το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» είναι γι’ αυτόν που θέλει να μπερδευτεί. Υπάρχει αυτός ο στίχος που επίσης ακούγεται στο live. Που λέει “Into temptation safe in the wide open arms of hell”. Γι’ αυτόν είναι που θα κάτσει εκεί μέσα στο μπέρδεμα και στο μυστήριο και στο σκοτάδι που έχει και λίγο φως και στο παιχνίδι και θα αφεθεί.
Γιατί να έρθει δηλαδή κάποιος να το δει;
Να ‘ρθει γιατί είναι σκοτεινό, μαγευτικό, βρώμικο και πολύ διασκεδαστικό.
Από όλο το «Δεν ταξίδεψα ποτέ στην Αυστραλία» ποιο στοιχείο του είναι άχαστο θεωρείς;
Η συναυλία γιατί έχουν μαζευτεί πάρα πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι πάνω στη σκηνή. Είτε με τη φυσική τους παρουσία ο Αλέξανδρος κι εμείς, είτε μέσω του animation της Ειρήνης Βιανέλλη, είτε μέσω του γλυπτού που έκανε ο Κώστας Λαμπρίδης. Γιατί εκεί πάνω είναι και τα φώτα του Σίμου Σαρκετζή και οι μουσικές της Δεσποινίς Τρίχρωμη. Θα ακούγονται τα ονόματα όλων των ανθρώπων που έχουν δουλέψει για την Αυστραλία. Εκεί, κάπου εκεί πάνω νομίζω, είναι που συναντιόμαστε όλοι μαζί, ακόμα κι αυτοί που λείπουν από τη σκηνή.
Φλομαρία θα έφευγες ποτέ από την Ελλάδα; Να πας Αυστραλία;
Ναι, θα έφευγα και με χαρά κιόλας μάλλον. Με μεγάλη μου χαρά θα έφευγα αν οι συνθήκες ήταν τέτοιες που μου επέτρεπαν να μπορώ να ζήσω και να δουλέψω κάπου αλλού. Στην Αυστραλία δεν θα μετακόμιζα μόνιμα, θα πήγαινα μάλλον κάπου πιο κοντά. Δεν έχω όνειρο να πάω στην Αυστραλία, δεν με «βλέπω» στην Αυστραλία. Εντάξει, άμα κάποιος μου έκανε τα εισιτήρια έτσι… θα πήγαινα με μεγάλη χαρά.
Τι σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς τη λέξη Αυστραλία;
Ο Χιθ Λέτζερ μου έρχεται στο μυαλό. Θάλασσα και ένα «δεν έχω ιδέα». Αυτά τα πράγματα.
Στο μέχρι τώρα ταξίδι της ζωής σου το καλλιτεχνικό υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελες να τους ευχαριστήσεις;
Ε, εντάξει τώρα τι να λέμε; Η μαμά μου, ο μπαμπάς μου!
Για όσους δεν έχετε πάει ποτέ στην Αυστραλία και για όσους έχετε πάει, η Στέγη έχει ετοιμάσει ένα αλλόκοτο takeover από τον Τhe Boy και τους φίλους του. Η «Αστραλία» όπως την αποκαλούσαν οι παλιοί είναι 13.375 χλμ. μακριά και οι τιμές των εισιτηρίων πια έχουν ακριβύνει μα το κτήριο της Στέγης είναι πιο κοντά.
