«Τρίτος Παγκόσμιος – Τρίτος Παγκόσμιος!»: χρόνια το φωνάζουμε, κι όλο αυτός δεν έρχεται, κι όλο αυτός την κάνει. Χρόνια το φωνάζουμε, χρόνια το φοβόμαστε, χρόνια παίζει και κατά βάθος να το ποθούμε ως την έσχατη λύση στα υπαρξιακά μας αδιέξοδα. Οι τρόμοι μας κι οι ενδεχόμενες ελπίδες μας αναζωπυρώθηκαν πάλι εντόνως. Τα βράδια παρακολουθούμε βίντεο από πυραύλους που πέφτουν σε πόλεις. Τα βίντεο τα τραβούν συχνά οι ίδιοι οι κάτοικοί τους. Δεν γίνεται αλλιώς πια, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Όλα είναι θέαμα, όλα είναι content, όλα είναι μέρος της συνεχούς ροής, ο κόσμος είναι ένας, ψηφιακός μέσα στον αναλογικό, αναλογικός μέσα στον ψηφιακό, ο κόσμος είναι στο χέρι μας, στο χέρι που κρατά το τηλέφωνό μας, αυτόν τον μετασχηματιστή πραγματικοτήτων, αυτή την ανοικτή πύλη ανάμεσα στις πραγματικότητες.
Ο κόσμος είναι ένας ως προς την αναλογικο-ψηφιακή του σύσταση, αλλά οι κόσμοι είναι περισσότεροι ως προς την γεωπολιτική τους κατανομή. Κι ο δικός μας κόσμος, ο κόσμος της Δύσης, έχει στηριχθεί διαχρονικά τόσο πολύ στην ισχύ του και την επιβολή του έναντι των υπολοίπων, ώστε πρακτικά τον πήρε να κάνει και τους δυο ως τώρα παγκοσμίους πολέμους κατά βάση μεταξύ του, έστω στην αφετηρία τους.
Η ισχύς, η επιβολή και τα παρακολουθήματά τους: η ιδεολογία, η αυταπάτη, η προπαγάνδα, η γλώσσα. Μας έκανε να πιστέψουμε ότι οι αξίες του είναι πανανθρώπινες, ότι συγκριτικά έστω με τους υπόλοιπους οι δικές του αξίες είναι πιο ανθρώπινες, ότι συγκριτικά έστω με τους υπόλοιπους δεν στηριζόταν τόσο πολύ στην ισχύ και την επιβολή. Ειρωνικό – ξεειρωνικό, μας έκανε να το πιστέψουμε. Κι επειδή η πίστη είναι κάτι που μπορεί -έστω και με δυσκολία, έστω και σε βάθος χρόνου ή μετά από έντονα σοκ- να μεταβληθεί, διαπότισε τόσο τα κύτταρά μας, ώστε ακόμα κι αν τον κατηγορούμε και βάλλουμε εναντίον του, δεν διανοούμαστε καν να σκεφτούμε τη ζωή μας έξω από την αγκαλιά του. Άλλωστε, ακόμα κι αυτό μας το έχει πασάρει ως δικό του και μόνο ίδιον, ως μια ακόμη ξεχωριστή αρετή του: την αντοχή του στην κριτική, την ελευθερία που μας παρέχει να τον κριτικάρουμε.
Είδαμε πώς αντιμετωπίζεται η Ρωσία, είδαμε πώς αντιμετωπίζεται το Ισραήλ. Δεν υπάρχει η παραμικρή συνέπεια, η παραμικρή συνεκτικότητα στην αφήγηση, το παραμικρό πρόσχημα και πάτημα στο Διεθνές Δίκαιο ως προς τη διαφοροποίηση στην αντιμετώπιση των μεν και των δε. Διπλά μέτρα και σταθμά, η γλώσσα χάνει εντελώς την ηθική της διάσταση (και με τον όρο αυτό εννοώ τη διάσταση της ονομασίας των φαινομένων, τη διάσταση της αντιστοίχισης αυτού που συμβαίνει με το όνομα που του δίνουμε), η γλώσσα μετατρέπεται η ίδια σε κάτι εξαιρετικά πρόστυχο μέσα στην πασιφανή υποκρισία του, η γλώσσα βάφεται η ίδια με αίμα, λέξεις βγαίνουν από επίσημα χείλη και είναι λέξεις που λένε στο χάος καλωσήρθες, είναι λέξεις που καλούν για ακόμα περισσότερο χάος, ακόμα κι όταν υποτίθεται καλούν σε αυτοσυγκράτηση.
Στρατεύματα είναι και οι λέξεις, οι έμποροι όπλων και οι έμποροι του επίσημου λόγου την ίδια δουλειά κάνουν. Τα πράγματα είναι τελικά απλά. Αν χρειαστεί να περάσουμε στο επόμενο βήμα, θα περάσουμε. Αν χρειαστεί να συρθούμε στον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό του Ισραήλ θα συρθούμε. Κι αν ποτέ φτάσουν οι πύραυλοι πάνω απ’ τις δικές μας πόλεις, τα κινητά μας θα είναι εκεί, το viral μας μπορεί να γίνει με τη σειρά του παγκόσμιο.
