Φέτος το καλοκαίρι (για την ακρίβεια, πριν ακόμη αυτό ξεκινήσει τυπικά και μετά το τυπικό -αλλά όπως αποδείχτηκε και ουσιαστικό του- τέλος), στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Καλοκαίρι στο Αίθριο», στο ανακαινισμένο αίθριο της Στοάς Αρσακείου, στο αίθριο της ΣΤΟΑ Culture δηλαδή, είχαμε τη χαρά να μοιραστούμε έξι βραδιές, προβάλλοντας έξι ταινίες και συζητώντας αμέσως μετά το τέλος των προβολών για την ταινία που είχαμε μόλις δει.
Ξεκινήσαμε την Κυριακή 30 Μαΐου, με το «Δικαιοσύνη για όλους» του Νόρμαν Τζούισον και καλεσμένους τη Βιργινία Κουμπούζη, τον Δημήτρη Καράμπελα και τον Νίκο Ερηνάκη. Ακολούθησε την Κυριακή 5 Ιουλίου το «Μεσοκαλόκαιρο» του Άρι Άστερ και στη συνέχεια την Κυριακή 26 Ιουλίου το «Στάσου Πλάι Μου» του Ρομπ Ράινερ, με καλεσμένο τον Μάκη Μαλαφέκα.
Συνεχίσαμε την Κυριακή 30 Αυγούστου με τις «Ξέφρενες Νύχτες» του Πολ Τόμας Άντερσον, με καλεσμένο τον Φοίβο Δεληβοριά, για να μας βρει ο Σεπτέμβρης με δύο σημαντικές ελληνικές ταινίες, καθώς την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου προβλήθηκε το «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, με καλεσμένο τον Μιχάλη Μανιάτη (ενώ διαβάστηκε και κείμενο που έγραψε ειδικά για την προβολή ο Κώστας Φέρρης) και την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» του Σταύρου Τσιώλη, με καλεσμένους τον Στέφανο Τζουμάκα, τον Θέμη Καίσαρη και τον Δημήτρη Παπαγγελόπουλο. Θα κλείναμε τις προβολές την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου με το «Σημασία Έχει ν’ Άγαπάς» του Αντρέι Ζουλάφσκι και καλεσμένες τη Ζυράννα Ζατέλη, την Αλεξάνδρα Κ* και την Ελένη Καλαρά, αλλά ο καιρός είχε διαφορετική γνώμη, οπότε μένει η εκκρεμότητά της ταινίας και της συζήτησης (και κυρίως η λαχτάρα τους), ποιος ξέρει, ίσως για πρεμιέρα της επόμενης σεζόν.
Μας άρεσε πάρα πολύ αυτό που ξεκίνησε να γίνεται φέτος στη ΣΤΟΑ Culture, μας άρεσε ότι μαζευτήκαμε όλοι μαζί, ότι είδαμε ταινίες όλοι μαζί, ότι μιλήσαμε αμέσως μετά για τις ταινίες όλοι μαζί. Για ταινίες αγαπημένες από παλιά και μακάρι για όσους τις είδαν για πρώτη φορά αγαπημένες από εδώ και πέρα. Ή -γιατί όχι- ταινίες που δεν αγαπήσατε, που είδατε και σας κλώτσησαν κάπου. Είχαμε και τέτοια σχόλια και από το κοινό και από καλεσμένους. Και ευτυχώς. Το ζητούμενο δεν είναι το σινεμά να μας γεννά ομοιογενή συναισθήματα και σκέψεις, το ζητούμενο είναι το σινεμά να μας γεννά συναισθήματα έντονα και σκέψεις που ίσως δεν είχαμε ως τότε κάνει.
Σε μια εποχή που ο ψηφιακός κόσμος έχει γίνει ένας χώρος επιβεβλημένης ομοιογένειας και αναγκαστικής επιλογής στρατοπέδου, ώστε κάθε επιμέρους θέμα να πρέπει να αντιμετωπίζεται με όρους όχι απλά πόλωσης, αλλά ad hoc μίσους για όποιον έχει άλλη οπτική, το να μπορούμε να βρισκόμαστε στο ίδιο μέρος, με τα πρόσωπά μας, τα σώματά μας, τα φυσικά μας βλέμματα και τη φυσική φωνή μας, και να συζητάμε μετά μεταξύ μας σαν άνθρωποι κι όχι σαν άβαταρ, είναι μια κάποια νίκη, μια κάποια παρηγοριά.
Σινεμά, σε ευχαριστούμε και για αυτό το δώρο, ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους καλεσμένους μας που μας τίμησαν με την παρουσία τους, ευχαριστούμε ακόμα πιο ιδιαίτερα όλους εσάς που μας τιμήσατε με τη δική σας
Εις το επανιδείν.
