«Ο κουρέας της Σεβίλλης», «Η Σταχτοπούτα» κι ο «Γουλιέλμος Τέλλος» είναι κάποιες από τις άριες του Ροσσίνι που ακούμε στην παράσταση για παιδιά με τον ευφάνταστο τίτλο «Ροσσινιάδα». Μία εξαιρετική πρόταση για παιδιά -χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι δεν την απολαμβάνουν και οι μεγαλύτεροι- σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Χλόης Μάντζαρη στο Θέατρο Πορεία. Η «Ροσσινιάδα» μέσα από τη θεατρική φόρμα εισάγει τα παιδιά στον κόσμο της όπερας αποτελώντας μία ξεχωριστή πρόταση καθώς έχει πολλά οπερετικά στοιχεία κι έτσι τα παιδιά μέσα από ένα μουσικό παραμύθι επί σκηνής έρχονται σε επαφή με την όπερα και τραγούδια που ερμηνεύονται ζωντανά από λυρικούς τραγουδιστές με συνοδεία πιάνου.
Eίναι σημαντικό η «Ροσσινιάδα» να υπάρχει στο θεατρικό παιδικό ρεπερτόριο, γιατί δεν μπορεί να υπάρχει καλύτερη στιγμή να φέρουμε σε επαφή τα παιδιά με την όπερα κι εξ απαλών ονύχων μάλιστα που είναι τόσο ανοιχτά στα ερεθίσματα, σαν σφουγγάρια σε ό,τι ακούνε και βλέπουν. Και αυτή η παράσταση έχει κοστούμια εποχής, προσεγμένα σκηνικά, εξαιρετικά βίντεο, εικαστικές παρεμβάσεις, χορογραφίες και ακροβατικά. Η Χλόη Μάντζαρη παρότι σπούδασε πολιτικός μηχανικός και σκηνοθεσία κινηματογράφου, το θέατρο είχε και έχει πάντα μια πολύ σημαντική θέση στη ζωή της. Για αυτό ευθύνεται η μητέρα της, η Σοφία Σπυράτου, μέσω της οποίας έχει ζήσει και μεγαλώσει στο θέατρο. Η Χλόη Μάντζαρη όπως μοιράζεται σχετικά στο ελc: «Η μητέρα μου είναι ένας άνθρωπος που δεν θα σταματήσω ποτέ να θαυμάζω. Την ευαισθησία της, τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία και την ακατάπαυστη επιμονή της. Πάντα μέσα από τις παραστάσεις μου, μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες, παραμύθια τρόπον τινά. Είτε αυτό απευθύνεται σε ενήλικες είτε σε παιδιά. Διότι πιστεύω πως όλοι μας αγαπάμε “τα παραμύθια” ανεξαρτήτως ηλικίας. Έτσι κάποιες φορές λέω παραμύθια για μεγάλους και κάποιες παραμύθια για παιδιά».
Η Χλόη Μάντζαρη μιλάει στο ελc για τη σημασία του ποιοτικού θεάτρου για παιδιά, τη «Ροσσινιάδα» και μοιράζεται μαζί μας τις μελωδίες του Ροσσίνι που θα πρότεινε να βάλει ένας γονέας στο παιδί του να ακούσει.
Πώς επιλέξατε να κάνετε μία παράσταση με τόσο άμεση σχέση με την όπερα. Και συγκεκριμένα με τον Ροσσίνι;
Η παράστασή μας είναι πράγματι συνδεδεμένη με την όπερα, αλλά αυτή κάθε αυτή δεν είναι όπερα. Είναι μία παράσταση στην οποία έχω επιλέξει τις ωραιότερες άριες του Ροσσίνι, όπως για παράδειγμα την άρια του «Φίγκαρο» ή της «Σταχτοπούτας». Με αυτό τον τρόπο ήθελα να κάνω μία εισαγωγή σε αυτές τις καταπληκτικές μελωδίες με έναν πολύ πιο προσιτό τρόπο, ώστε ο κόσμος και πιο συγκεκριμένα τα παιδιά να μπορέσουν να έρθουν σε επαφή με αυτή την υπέροχη μουσική.
Έχοντας βιώσει τόσες παραστάσεις πλέον με τη «Ροσσσινιάδα» πώς πιστεύετε το είδος της όπερας, το οποίο δεν το συναντάμε συχνά σε παιδικό θέατρο, μπορεί να επικοινωνηθεί στα παιδιά από μικρή ηλικία.
Αυτές οι μελωδίες έχει αποδειχθεί πως λειτουργούνε ούτως ή άλλως μιας και χρησιμοποιούνται ευρέως σε κινούμενα σχέδια, διαφημίσεις, ταινίες… Παρόλα αυτά εμένα με ενδιαφέρει πάντα να βρίσκω τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά μέσω των παραστάσεων μας. Έτσι χρησιμοποιώ στοιχεία χιούμορ, ακροβατικής κίνησης, χρωμάτων και ό,τι άλλο εργαλείο μπορούμε να εφεύρουμε ώστε το ενδιαφέρον να μείνει αμείωτο.
Πώς έχετε δει να ανταποκρίνονται τα παιδιά στη Ροσσινιάδα και άρα στα οπερετικά στοιχεία του Ροσσίνι;
Τα παιδιά ανταποκρίνονται με μεγάλο ενθουσιασμό, συμμετέχουν ενεργά σε κάθε πρόκληση που τους δίνεται από την παράσταση και αυτό μας δίνει ώθηση για ακόμη μεγαλύτερη διάδραση. Η «Ροσσσινιάδα» δεν είναι όπερα του Ροσσίνι είναι ένας σπόρος που ελπίζουμε να ανθίσει.
Η παράστασή μας ξεκινάει με μία ερώτηση στα παιδιά του τι είναι όπερα. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό να βλέπεις ένα σωρό χεράκια να επιμένουν να απαντήσουν και ακούει κανείς στις ιδέες που φέρνουν, οι οποίες πάντα κρύβουν μία μικρή αλήθεια μέσα από την τρομερή φαντασία που διαθέτουν.
Ποια ήταν η πρώτη σας προσωπική επαφή με το θέατρο;
Είχα τη μεγάλη τύχη και χαρά να «γεννηθώ» μέσα στο θέατρο, μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου να βρεθώ σε χώρους όπως η Επίδαυρος, το Θέατρο Τέχνης, το Εθνικό και να δω παραστάσεις εν τη γενέσει. Όλη την αγάπη που έχω για αυτό τον χώρο της χρωστάω στη μαμά μου, τη Σοφία Σπυράτου.
Για εσάς ποιες είναι οι βασικές αρχές που ακολουθείτε όταν ξεκινάτε ένα έργο που προορίζεται για παιδιά;
Για εμένα μια παράσταση για παιδιά πρέπει να έχει τα ίδια συστατικά, αν όχι και καλύτερα, με αυτά που χρησιμοποιεί κανείς σε μια οποιαδήποτε παράσταση, είτε αναφέρεται σε παιδιά είτε σε ενήλικες. Στις παραστάσεις για παιδιά πρέπει να φέρνει κανείς στο «τραπέζι» τα καλύτερα υλικά: φαντασία, χιούμορ, ιδέες όπως επίσης μεγάλο σεβασμό και αγάπη.
Ποιο τραγούδι του Ροσσίνι θα προτείνατε να βάλει ένας γονέας στο παιδί του να ακούσει;
Θα πρότεινα την άρια του «Φίγκαρο» ή την ουβερτούρα από το «Γουλιέλμο Τέλλο», που είναι κάποια από τα πιο διασκεδαστικά κομμάτια που έχουν γραφτεί για την όπερα. Εξάλλου ο Ροσσίνι είναι γνωστός για την εκρηκτικότητα και το χιούμορ του.
Πώς ακριβώς ήρθε το παιδικό θέατρο στη ζωή σας, στον κόσμο του θεάτρου γενικότερα και της συγγραφής;
Το γεγονός ότι ζω και δουλεύω σήμερα στο θέατρο, στην Ελλάδα, είναι για εμένα μια μεγάλη ικανοποίηση παρόλες τις δυσκολίες που υπάρχουν. Αισθάνομαι πραγματικά τυχερή. Παρότι σπούδασα πολιτικός μηχανικός και σκηνοθεσία κινηματογράφου, το θέατρο είχε και έχει πάντα μια πολύ σημαντική θέση στη ζωή μου. Για αυτό φυσικά ευθύνεται η μητέρα μου, μέσω της οποίας έχω ζήσει και μεγαλώσει στο θέατρο. Η μητέρα μου είναι ένας άνθρωπος που δεν θα σταματήσω ποτέ να θαυμάζω. Την ευαισθησία της, τη δημιουργικότητα, την πειθαρχία και την ακατάπαυστη επιμονή της. Πάντα μέσα από τις παραστάσεις μου, μου αρέσει να αφηγούμαι ιστορίες, παραμύθια τρόπον τινά. Είτε αυτό απευθύνεται σε ενήλικες είτε σε παιδιά. Διότι πιστεύω πως όλοι μας αγαπάμε «τα παραμύθια» ανεξαρτήτως ηλικίας. Έτσι κάποιες φορές λέω παραμύθια για μεγάλους και κάποιες παραμύθια για παιδιά. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ποιοτικό θέατρο για τα παιδιά. Δεν πρόκειται απλώς για ψυχαγωγία, αλλά για τη δημιουργία εμπειριών που θα διαμορφώσουν τη φαντασία τους, θα διευρύνουν τους κόσμους τους και θα τους βοηθήσουν να κατανοήσουν σύνθετες έννοιες με έναν προσιτό τρόπο. Τα παιδιά αξίζουν το καλύτερο που μπορούμε να τους προσφέρουμε. Και φυσικά το να δημιουργείς κάτι για παιδιά είναι από τις πιο διασκεδαστικές και δημιουργικές διαδικασίες.
